Gamze Bahar
@Pluviofill1i
“Hiçbir zaman kaybetmem, ya kazanırım ya da ders alır, öğrenirim.”
Nelson Mandela
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir gün en yaşlı (ve en ürkütücü) kâhin, deveciye neden bu kadar gelecekle ilgilendiğini sormuştu:
"Bir şeyler yapabilmek için," diye yanıtlamıştı deveci. " Ve olmasını istemediğim şeyleri tersine çevirmek için."
" O zaman bu senin geleceğin olmaz ki," diye yanıtladı kâhin.
"Ama belki de olacaklara kendimi hazırlamak için geleceği öğrenmek istiyorum."
"Bunlar iyi şeylerse hoş bir sürpriz olacak," dedi kâhin. "Kötü şeylerse daha gerçekleşmeden acı çekeceksin."
" Bir erkek olduğum için geleceği öğrenmek istiyorum," dedi bunun üzerine deveci. "Ve erkekler geleceklerine bağlı yaşarlar."
Geleceği unut, anı yaşa. Bir hikaye ile her şeyi özetleyen , farklı bir bakış açısı kazandıracak güzel bir kitap..
Sahi neydi körlük? Gözlerin görmemesi mi yoksa bakıp da görmemek mi? İnsandan insana toplumdan topluma geçen bir illet olamaz mıydı? Kitabı okuduğumda aslında gerçeklerle yüzleştim. Nasıl da insanların doğrulara, gerçeklere, iyiye, olması gerekene kör bakarken yanlışı, sahteyi, kötülüğü içselleştirme eğilimi olduğunu gördüm. Bunun için görme uzvunun işlevini yerine getirip getirmemesi ile pek bir alakasının olmadığını anladım. Varolan gerçeklerin yok olan acı kayıpları ile yüzleştim bir nevi. Toplumda varolan çarpık bir zihniyetin insandan insana nasıl da bulaşıp kaosa sürükleyebileceğini, gerçeklere sırtını dönüp bu kaostan beslenen varlıklar olduğunu düşündüm. Bu kitap bana benzetmelerden yola çıkarak acı gerçekleri hatırlamama yardımcı oldu. Bakış açımı değiştirdi. Herseye rağmen umudun hiç bitmeyişini ve bir gün herkesin bu uykudan uyanabileceğine ve gözlerini gerçeklere açabileceğini de hissettirdi.
Sen öyle çağırmasan ben böyle gelmezdim.
Unutulmazlar arasında yer alan bir kitap. Kitabın bana kattığı şeyler biz her ne kadar kendimiz için doğru olduğunu sandığımız şeyler peşinde koşarsak koşalım gerçekler gelir bizi bulur ve işte o zaman biz de parçalanmış, tamamlanmamış, yerine oturmamış parçalarımızı bulup bir bütün oluruz. Zamanın uzantısında yok olan benliğimizi ararken bizi nelerin beklediğinden habersiz umut ederek yarınlara kucak açarız. Aşkı özümüzle yoğurup, sevgimizle büyütürken gerçekliğin ağına yakalanıp çaresizce kurtulmaya çalışırız her şeyden ve herkesten. Umudun peşine takılıp, düşerken yollara kendi gerçeğimizi bulup çıkaracağız o derin kuyudan. Kontrol edemediğimiz tutsak sevgimizin gölgelediği mutluluğumuzu hiç yaşamamış gibi özgürce salacağız kendimizi o eşsiz, bizi yok değil var edecek, öldürmeyip hayat sevinci aşılayacak, benliğimizi bulacağımız, sahici, içten duygulara. Tıpkı Setterhan gibi.. oku, okut..