Kerem Gülmek
@Poetron
Ney üflemeyi seven, yazmaya ve seslendirmeye düşkün bir de sportif bir mühendisim.
Şu anda okuduğu kitap
Bugün sahil ağaçları içindeki gri direkler gibiyim
Gündüz yalnız bir o kadar da durağan
Akşam altımda biriken kalabalık
Sohbetler kahkahalar
Frekans uyumsuzluğu diyorlar gülüşüme
Yasak olur gülmek bana
Çaktırma
İzliyorum etrafı
Görünür olanda var hareket
Bende sadece ürpertici ışık
Bir de sarsarsa beni
Keşke bir çocuk
Olmasa ama deprem
İşi gereği belediye çalışanı
Sevinir korkar darılırım
Arada selam verir kuşlar
Yaslanır yaşlı amcalar
Görürüm gözlerdeki çirkefi
Gururum okşanır
Benim işim bu ışık olmak
Kapsam dışı bekleme alanı olmak
Sonra düşünürüm
Okşanmaya niyeti varmış gururumun
Poetron
06.09.2025
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
There is no safety switch in real life.
-"Gerçek hayatta güvenlik anahtarı yoktur."
İyi akşamlar
İstanbul'u yenileştiren ve yerlisini şaşırtan istilâların en gizlisi ve en tesirlisi yabancı saatlerin hayatımıza girişi oldu. “Saat”den kasdımız, zamanı ölçen âlet değil, fakat bizzat zamandır.
Eskiden kendimize göre yaşayışımız, düşünüşümüz, giyinişimiz ve kendimize göre dinden, ırktan ve an'aneden hayat alan bir zevkimiz olduğu gibi, bu hayat üslûbuna göre de “saat”lerimiz ve “gün”lerimiz vardı. Müslüman gününün başlangıcını şafağın parıltıları ve sonunu akşamın ışıkları tayin ederdi. Madenden sağlam kapaklar altında saklı tutulan eski masum saatlerin yelkovanları yorgun böcek ayakları tarzında, güneşin sema üzerindeki hareketiyle az çok ilgili bir hesaba uyarak, minenin rakamları üzerinde yürürler ve sahiplerini, zamandan aşağı-yukarı bir doğrulukla haberdar ederlerdi. Zaman sonsuz bahçe ve saatler, orada açan, kâh sağa, kâh sola meyleden, güneşten rengârenk çiçeklerdi.
Yabancı saati alışkanlığından evvel bu iklimde, iki ucu gecelerin karanlığıyle simsiyah olan ve sırtı, çeşitli vakitlerin kırmızı, sarı ve lâcivert ateşleriyle yol yol boyalı, büyük bir canavar halinde, bir gece yarısından diğer bir gece yarısına kadar uzanan yirmidört saatlik "gün" tanınmazdı. Işıkta başlayıp ışıkta biten, oniki saatlik, kısa, hafif, yaşanması kolay bir günümüz vardı. Müslümanın mes'ut olduğu günler, işte bu günlerdi; şerefli günlerin vak'alarını bu saatlerle ölçtüler. Gerçi, astronomi hesaplarına göre bu "saat" iptidaî ve hatalı bir saatti. Fakat bu saat, hâtıraların kutsî saatiydi.
Alafranga saatin âdetlerimiz ve işlerimizde kabulü ve alaturka saatin geri safa düşüp camilere, türbelere ve muvakkithanelere bırakılmış battal bir “eski saat” haline gelişi, hayata bakış tarzımız üzerinde korkunç bir tesire sahip olmamış değildir. Giden saatler babalarımızın öldüğü, annelerimizin
Puan vermedi·245 syf.·
16 günde okudu
·2025 77. kitabı
Okumadan geçen
Seyehat başlangıcı
Solda selam eden güneş
Yola dik giden ben
İstanbul derinliklerine
Kutsal Bilgeliğe doğru
Yapıyı düşün
Kilise, cami ve müze
Coğrafya kader
Demek böyle bir şey
532, 1453 ve 2020
1500 yıllık ruh
Girişte zorlama olmayan dinin
Dayatmasını gördüm
Almıyorlar içeri başörtüsüz
İçeride insanların körlüğünü
Kapatılan İsa figürlerini
İçimi kaplayan huzuru gördüm
Edası bozulan duvar resimlerini
Sağ üstte sarı çiçek üstüne konan
O tatlı kuşu gördüm
Selamı içten bir o kadar da zamana tabi
Gösterdi kendini sonra esinti
Bende kalan eda öncesi edilen
Tek tek isimleri sayılan kişiler
Bende kalan ses kayıtları