Zb
@Pokahontas
Öğrenci
Dokuz Eylül Üniversitesi-Lisans
İzmir
8 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Kitap o kadar kibar tüyolar veriyor ki ''Sözlü Dövüş Sanatı'' demek birazcık vahşi kalıyor sanki. Kitabı ağaçların arasında, akan derenin şırıltısının sesinde okuduğum için mi, yoksa içinde daha ince böyle daha zarif bir insan nasıl olunur onları anlattığı için mi bilmiyorum, sanki hayatın birçok kaygı ve endişesini götürüp böyle sakince, sükunetle, insanların kalbini kırmadan, daha saygılı, daha çok empati kurarak (ki bence empati de her insanın harcı değil de) nasıl yaşanır ana fikrini alıp hafifçe kendi içimde huzura erdirebildim. Aslında okurken çok fazla birbirine zıt duygular da yaşadım. Bazen ,tamam ben de bundan sonra böyle bir olay karşısında böyle diyeceğim, diyebiliyorum kendi kendime ama bazense ,bir dakika ya ben zaten böyle söylüyorum karşımdaki iyice diretiyor, deyip sinirleniveriyorum. İşte o zaman bunu anlayamayan insanların kafasını açıp bu kitabı içine yerleştirmek istediğim oluyor. Hatta çok defa da oldu. Aslında denir ya herkes kendi kapısının önünü süpürse zaten temizlenir diye. Aslında herkes birbirine biraz daha empatiyle, biraz daha iğnelemeyi geçtim, böyle ne dediğini bilerek ve en başında saygıyla konuşsa işte bu kitapta amacına ulaşmış olur. Boşuna dememiş atalarımız, ''Dil insanı rezil de eder, vezir de eder'' diye. Umarım bu kitabı okuyanlar biraz da olsa içindekileri uygulamaya ve okumaya tavsiye etmeye başlarlar.
Reklam
Thomas Mann'ın ölmeden önce tamamladığı eser Aldanan Kadın' da sanki öleceğini hissetmişçesine yaşlılıktan ve kaybedilen gençliğinden bahsediyor. Doğaya ve doğanın canlılığına ve tazeliğe sonsuz inancıyla Frau Rosalie von Tümmler, oğlunun eğitimi için eve gidip gelen Amerikalı genç öğretmen Ken Keaton'ın aşkıyla yalnızca ruhen değil, bedensel olarak da yenilendiğine inanıyor ve sürekli bu inanışın doğruluğuna istinaden kendini haklı çıkarmayı başarıyor gibi. Kızı Anna ne kadar annesini uyarmaya çalışsa da, kendince yaptığının doğru olmadığını önce gizliden gizliden açıklamaya çalışsa da, hatta sonradan direkt olarak annesiyle bu konunun hoş olmadığı hakkında annesini uyarsa da annesi Frau Rosalie von Tümmler bu aşkı yaşarsa hem ruhen hem de bedenen gençleşeceğine neredeyse bütün benliğiyle inanır. Kimi zaman kızı sussun diye evet, tamam, haklısın diye kaçamak cevaplar verse de konuşmanın sonunda fikrinin değişmediğini sürekli dile getirir. Aşkını ne kadar yaşamak istese de fark etmese de kanser bütün vücuduna yayılmıştır ve Frau Rosalie von Tümmler 'i ölüme götürür.
İskender Pala ile Od romanında tanıştım. Bir Yunus romanı olarak tasavvuf edebiyatına uzak olan kişilerin bile rahatlıkla anlayabileceği bir eserdi. Sahafçıda Katre-i Matem'in yıpranmş sayfaları dikkatimi çekti. İsminden aşk romanı gibi görünse de aslında baya polisiye, politik ve tarihi, ne zaman ara vermek için bıraksam tekrar okumak için sabırsızlıkla beklediğim sürükleyici bir kitap.Yüzlerce yıllık tarihi ancak böyle parça parça öğrenebiliyoruz maalesef. Bir çöküşün başlangıcını, yaşananların günümüzle nasıl benzeştiğini anlatıyor. Lale devrinden sade bir dille bahsediyor. Olayları anlatışından ve kelimeleri seçişinden ne kadar okudum anlayamadığım bile bazen. Hatta Şahin Efendi'ye ne oldu, ne kadar zaman geçti de estetik ameliyat bile oldu. Hem tarihi olayları ve mekanları çok güzel şekilde betimleyen hem çeşitli alıntılarla aşktan etkileyici şekilde bahseden hem de polisiye kurgusuyla oldukça sürükleyiciydi. Finali biraz hayal kırıklığı yaratsa da..
''Bu yağmurları yağdıran kudret,
Seni bana yazmasını da bilir elbet.
Demem o ki, sabret,
Ama evvela kısmet.''
Üzerinden yaklaşık 5 yıl geçmesine rağmen hala unutmadığım yanlış hatırlamıyorsam ''Barine'' şiirinin bir dörtlüğü.
Gerek şairin Çerkes olmasından -gerçi ne kadar kendinden ''Yazan Adam'' diye bahsetse ve İçimdeki Sen Kırıntıları şiirinde:
Şiir de yazamam.
Şair desen hiç değilim.
Zaten şiirden de anlamam, dese de ben ona kalemini adeta aşkla kullanan şair diyorum- gerek ilk okuduğum şiir kitabı olmasından bir gecede tekrar tekrar başlayıp bitirdiğim şiir kitabıydı. Hatta lise de sunum konumuz en sevdiğimiz şair ve şiirleriyken Davut Sandıkçı ve kitabını konum olarak almıştım. Bir sonraki yıl kendisiyle sosyal medya üzerinden konuşma fırsatım oldu ve ben kitabınızı bir gecede birçok kez okudum dediğim zaman bana şunu söylemişti:
-Bir gecede okumana sevindim ama yazmak için kaç geceler gerekti?
Kimi şiirinde Mızıkacı Kız, kimi şiirinde P'i'renses, kimi şiirinde Setenay diye bahsediyor sanırım sevdiği kızdan.
Peki aşk mı?
Olursa, şiir gibi olsun, çay gibi sıcak olsun; öyle olsun...
''Japonlar herkesin bir ikigaisi olduğuna inanır, her sabah yataktan kalkmaları için bir sebepleri vardır.''
Bence Japonları neredeyse bütün insanlardan ayıran en önemli özelliklerinden olan saygıları, hayatı sevmeleri, sağlıklı kalma arzuları, alçakgönüllülükleri adına yazılmış mutlu olmayı, insanlara saygı göstermeyi, sağlıklı yaşamayı ve daha birçok şeyi öğreten (öğrenmek isteyene) bir kitap.
Kitabı okurken altını çizdiğim, üzerine notlar aldığım çok fazla sayfa var.
İlk sayfalarında rastladığım ''Hara hachi bu'' deyişi mideyi %80 doldurmak ilk uyguladığım kuraldı. Diğer uyguladığım kuralsa sağlıklı beslenmeye yönelik yiyecekler listesi. Sonrasında zihin ve dikkat dağınıklığı ile ilgili kısım dikkatimi çekti. Aynı anda birden fazla işe odaklanmanın nedense daha iyi ve daha aktif bir zihinle ilgili olduğunu düşünmüşümdür. Yanlış düşündüğümü öğrenmiş oldum. En sevdiğim kısımsa yoga, meditasyon, çigong ve Tai Chi'den bahsedip birkaç uygulama koymalarıydı. Aslında insanlık olarak dikkat etmemiz gereken şeyleri çok kolay ve akıcı bir dil kullanarak anlatmışlar. Gerçekten öğrenmek ve mutlu olmak isteyene rehber kıvamında bir kitap. Ama bazı insanlar vardır ya, kendilerini bırakın mutluluğa kapatmayı, akan sudan öfkelenen, acıdan ve kaostan beslenenler. İşte bu kitap tam onların kafasının açılıp içine yerleştirmek için yazılmış sanki.
Bu kitabı okuyan herkesin kendi ''IKIGAI''sini bulması dileğiyle.
Reklam