"Ben,İsa gibi olduğumu söylemiyorum,"diye sürdürdü papaz.
"Ama ben de onun gibi yorulmuştum ve aklım karışmıştı yanıma hiçbir şey almadan, kalkıp onun gibi kırlara gittim. Geceleri sırt üstü yatar yıldızları seyrederdim,sabahları da güneşin doğuşunu, öğlenleri,tepenin üstünden kuruyan toprağa bakardım. Akşamları, güneşin batışını gözlerdim. Kimi zaman eskisi gibi dua ederdim. Ama ne için dua ettiğimi anlayamazdım bir türlü. Tepelerde oradaydı, ben de. Artık birbirimizden ayrı değildik. Bir bütündük sanki. Ve bu bütün,kutsaldı."