Stefan Zweig kitaplarını hep çok sevmişimdir bu kitapta keza öyle ama bunda da o psikolojik çöküntüyü hissedebiliyoruz hemde fazlasıyla. Kitaplarının büyük çoğunluğunu okudum fakat en karamsarı Ay Işığı Sokağı olsa gerek. Toplamda 5 hikayeden oluşan kitap -üzgünüm bunu söyleyeceğim :)- hepsi bir hezeyanla bitiyor... Sanki hikayelerin sonlarıda biraz eksik gibi devamını isteme beklentisine giriyor insan. Aa bu kadar mı ? Bitti mi ? gibi birçok soru soruyorsunuz hikayelere... :) Doyurmuyor ama tabi ki hepsini de büyük bir istekle okudum... Stefan Zweig bütün depresifliğinle, hayatının hazin sonuyla kitaplarına yazdığın o sonlarla ve bu yüzden kendi depresifliğimden de birkaç parça bir şeyler bulduğum için sende, seni okumaya zevkle devam edeceğim...