Yaren
@Ppsyche
Güzel Sanatlar Lisesi
Marmaris
8 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Kitabı okumaya başladığımda, dili beni oldukça rahatsız etti. İlk başta çeviriden kaynaklı olduğunu düşündüm ama yabancı okuyucuların benzer yorumlarını görünce, aslında yazarın anlatım tarzının bu şekilde olduğunu fark ettim. Bu durum o kadar dikkatimi çekti ki, kitapla ilgili yazdığım ilk şey bu oldu.
İçerik açısından kitap yer yer içine çekerken, bazı bölümlerde oldukça kopuk hissettirdi. Karakterlerin birlikte olmaktan çok ayrı kalmaya çalıştıklarını hissettim çoğu zaman. Genel olarak her şey fazlasıyla silikti. Özellikle Marianne’in ailesiyle olan ilişkisinin neden bu denli karmaşık olduğuna dair daha derin bir anlatım olmasını çok isterdim, onu daha iyi anlayabilmemize de yardımcı olurdu hem.
Marianne’in yaşadığı karmaşık duyguların ve bunun sonucunda kendine uygun gördüğü/yaşattığı korkunç durumların temeline daha çok inilmesini beklerdim. Onu gerçekten anlamak isterdim. Connell’ın iç dünyasını bir noktaya kadar kavrayabildim ama keşke Marianne hakkında da aynı derinliğe ulaşabilseydim.
Son bölümleri okurken çok keyif aldım; fakat sonu beni hiç tatmin etmedi. Kocaman bir virgülle bitti son cümle sanki bir son gibi değildi yeni bir bölüme geçilmesi gereken son satır gibiydi daha çok. Bu seferde kitap tekrara düşebilirdi ama hakettiği sonun bu olduğunu düşünmüyorum.
Reşat Nuri beni kahrettinEdebiyat
Bu kitap hakkında inceleme yazabilmem için kitabı biraz sindirmem gerekliydi. Ben okuduğum, izlediğim her şeye oldukça kendini kaptıran biriyim. Başta Sara'nın mektuplarını okurken Homongolos'a duyduğum öfke ,beni daha sonra hüsrana uğrattı ve Sara'ya iki tokat atma isteği canlandırdı. Sara'nın ve diğer insanların Ziya Bey'i bu kadar vahşi, soğuk ve donuk tasvir etmesi elbette ki Ziya Bey'in davranışlarının bir sonucuydu . Ziya Bey'in perspektifinden bakıp onun cümlelerini okuyuncaya dek bende aynı düşüncedeydim . Onun cümlelerini okuyunca hepsinden daha yoğun ve daha derin bir kişilik olduğunu kavrayıp pişmanlık duydum. Bu kadar sığ anlatılan bir karakterin Sara'nın gözlerinden bu denli büyük bir anlam çıkarması ve o cümleleri kurması beni hayrete düşürdü. En acısı Ziya Bey'in bu mektupları ölü olan arkadaşına yazmış olması, sonuç olarak herkes onu bu gaddar, alaycı, düşüncesiz kişiliği ile anmaya ve anımsamaya devam edecek. Ziya Bey de zaten bunu isterdi (sanırım) ama beni gene de üzüyor bu durum.
Sonuç olarak Homongolos çok güzel ve unutulmaz bir karakter halini aldı benim kitaplığımda.