Goruyorsun iste, onlar, yani annemle babam kendilerini islerine oylesine kaptirmislar ki, hicliklerini akillarinin ucundan bile gecirmiyorlar, umurlarinda degil... ama ben... ben yalnizca can sikintisi ve ofke duyuyorum...
Soyler misiniz, sozgelimi muzik dinlerken, sevdigimiz insanlarla guzel bir aksam gecirirken, onlarla sohbet ederken duydugumuz haz neden daha cok bir yerlerde var olan buyuk bir mutlulugun yansimasiymis gibi gelir bize?
Zaman (bilindigi uzere) bazen kus gibi ucar gider, bazen sumulubocek gibi ilerler; ama insanin en cok hoslandigi, onun cabuk mu, yavas mi gectigini fark etmemesidir.