Bu kitabda Veronikanın həyatı bizə çox şeydən bəhs edir. Onlardan biri də həyatın düz yox, enişli-yoxuşlu olmasıdır. Bəzən aşağı endiyimizdə önümüzü görə bilmirik orda bizi gözləyən gözəlliklərdən bixəbər oluruq ama səbr edib yoxuşu qalxsaq daha gözəl günlər bizi gözləyir. Həyatımızdan şikayət edirik ama bizim həyatımız başqalarının xəyalı ola bilər.
Ayaqları olmayan bir insan gəzməyi, kor biri görməyi, yaxud biliyi olmayan bir insan yazıb oxumağı arzulayar. Bizim "ən pis" dediyimiz başqalarının "kaşkisidir"
Kitaba gəldikdə isə Eduard və Veronikanın qısa müddətdə aralarında yaranan bağ və o son səhifələr təsirli idi. Hər nə qədər kitabın sonu bir ümüdlə bitsədə kədərlə oxudum kitabı.
Şeker Portakalı yeri məndə ayrıdı. Nədənsə bu kitabın xoşbəxt, firavan, əyləncəli bir kitab olduğunu düşünürdüm. Ama Portuqa məni yanıltdı. Zezeyə olan sevgisi, aralarındakı səmimi söhbətləri məni çox duyğulandırdı. Zezenin yaşadığı çətinliklər məni dərindən sarsdı. Heç bir kitaba bu qədər bağlanacağımı düşünmürəm nədənsə.
Şeker Portakalı dan sonra heç bir kitaba başlamaq istəməmişdim. İçimdə kitabın yasını saxladım rəsmən. Kitabın 2 və 3 olaraq davamı var. Bu qədər təsir edəcəyini düşünməsəm də Zezenin xətrinə bir gün oxuyacam. Bir gün yenə qayıdacam Zeze...)))
Daha çox qorxu, gerilim, polisiye və dedektiv janırda kitablar sevdiyim üçün
Atmilçəyi kitabını oxuyarkən sıxılacağımı düşündüm. Amma kitaba başladığım ilk səhifədən etibarən məni aldı götürdü. Artur və Montanellinin arasında olan bağ çox təsirli idi...
Çox təəssüf kitabın sonunu hər nə qədər bilmiş olsam da, sonlara yaxınlaşdıqca hər şeyin fərqli olmasını ümüd etdim.
Oxumağı sevən hər kəsin kitabxanasında olmalıdı dediyim bir klassika oldu. Çox sevdiyim bir o qədərdə duyğulandığım
Atmilçəyi kitabını hər kəsə tövsiyyə edirəm.
Ps: Məni bu kitabla tanış edən