Evet, bir yerlerde bir hata vardı, mantıkla bunu anlayabilir, belki de düzeltebilirdik ama içimde bir şeyler kırılmıştı, onu tamir etmek artık cok zordu.
İnsan kendi mutluluğunu nasıl olur da kendi elleriyle yıkar diye düşünüyordum sürekli. Sevdiğin istediğin bir hayatı bırakıp, neden kendini tehlikelerle dolu bir serüvenin içine atarsın? İnsan kendine bunu niye yapar. Gençlikten, tecrübesizlikten, kendimizi tanımadığımızdan. Peki yaşlanınca tanır mıyız kendimizi? Ne istedigimizi bilir miyiz artık? Zihnimiz bu muammayı çözebilir mi? İnsan kendini, kendine izah edebilir mi?
Dürüst insanların neden yalana ihtiyaç duymadıklarını o anda fark ettim. Çünkü onlar inandıkları gibi hareket ediyorlardı, çünkü onların kendi doğruları vardı ve kimse onları bunun dışına çıkaramazdı.