Henüz başlarındayım sayılır ancak beni düşündürdü; biri ölüme giderken nasıl görüneceğini (ne giyeceğini, ne halde bulunacağını vb.), onu kimin bulacağını, insanları son görüşlerinde onlara ne diyeceğini düşünür mü? Etrafımda biri ölecekse ve bunu biliyor ancak bana söylemiyorsa; sonrasında nasıl hissederim diye düşündüm. Tüyler ürpertici!
Sessizlik Oteli konusu; Jónas, karısı tarafından terk edilmiş, annesi demans hastası ve kızının biyolojik babası olmadığını öğrenmiş bir adamdır. Yaşama isteğini kaybeden Jónas, yurtdışında ölmeye karar verir ve Sessizlik Oteli’ne yerleşir.
Başta her şey karamsarlık içinde bir sorgulama halinde ilerlerken bir işe yaramanın hissiyle ve bağ kurmakla başlayan hayata geri dönüşü okuyoruz. Savaşın ortasında doğmuş büyümüş bir çocuğun çizimlerini oldukça etkileyici buldum. Herkes kapasitesine göre yarasının acısını içinde büyütüyor. Bqzen başkalarının acılarının yanında bizimkinin devede pire olduğunu fark ediyoruz. Bana kalırsa kimse kimsenin acısını küçümsememeli ancak hayatın sürekliliğini bozmasına da izin verecek kadar kendini kaptırmamalı. Zaten ölümlü dünya bugün yaşadığım dayanılmaz acılar her şey gibi geçici. İnsan en kötüsüne bile alışıyor. Alışamadıklarımızsa bizi hasta ediyor maalesef.
Sessizlik Oteli konusu; Jónas, karısı tarafından terk edilmiş, annesi demans hastası ve kızının biyolojik babası olmadığını öğrenmiş bir adamdır. Yaşama isteğini kaybeden Jónas, yurtdışında ölmeye karar verir ve Sessizlik Oteli’ne yerleşir.
Başta her şey karamsarlık içinde bir sorgulama halinde ilerlerken bir işe yaramanın hissiyle ve bağ kurmakla başlayan hayata geri dönüşü okuyoruz. Savaşın ortasında doğmuş büyümüş bir çocuğun çizimlerini oldukça etkileyici buldum. Herkes kapasitesine göre yarasının acısını içinde büyütüyor. Bqzen başkalarının acılarının yanında bizimkinin devede pire olduğunu fark ediyoruz. Bana kalırsa kimse kimsenin acısını küçümsememeli ancak hayatın sürekliliğini bozmasına da izin verecek kadar kendini kaptırmamalı. Zaten ölümlü dünya bugün yaşadığım dayanılmaz acılar her şey gibi geçici. İnsan en kötüsüne bile alışıyor. Alışamadıklarımızsa bizi hasta ediyor maalesef.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Zaten yakında öleceksin. Bundan emin olabilirsin. Otuz yıl sonra bunu tekrar konuşalım, o zaman yaşadığın her dakikaya bir köpeğin kemiğine sarılması gibi sarılıyor olacaksın.
"Aurora içimde olup bitenlerin farkında değil. Güzelliğe olan hassasiyetimi fark etmiyor. Araba ıslak asfaltın üzerine yağ akıtınca oluşan gökkuşağı bana başka bir gerçekliğin hayalini kurduruyor."
Virginia Woolf ceplerini taşlarla doldurup Ouse Nehri’ne girmeden önce kocasına bir aşk mektubu bırakmıştı. “İki insanın birlikte daha mutlu olabileceğini sanmıyorum”, diye yazmıştı.
"Her saat başı kaç kadına tecavüz ediliyor biliyor musun?"
"Dünyada mı diyorsun?"
"Evet, dünyada."
"Hayır."
"On yedi bin beş yüz."
İkimiz de susuyoruz.