Ece Işık
@Queenlight
@yogamoonlight
poddy.net/podcast/69208b7...
Yoga Eğitmeni
İstanbul
Beyoğlu, 27 Ocak 1989
143 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İlk bölümde her şeyi içselleştirip kendi tarafımızdan anlamlandırdığımız iletişimsiz ilişkilerin nerelere yol aldığını görüyoruz. Neyse ki sonunda iletişim kurabilmeyi başarıp yanlış anlaşılmaları fark edebiliyorlar. Bu son çok duygulandırdı beni.
İkinci bölümde öfkeden gözü dönmüş ve tüm gemileri(kendini dahil) yakabilecek bir kadının nefretini kusmasını okudum. Sürekli kendisini masum olarak nitelendirip herkesin ama herkesin ona karşı olduğu bir dünyayı tasvir etmesi majör depresyon tınıları ile kurban psikolojisine girmiş bir kadın izlenimi verdi bana. Elbette yaşadıklarımızın ağırlığı altında ezildiğimiz zamanlar olur ancak bu denli tükenmişlik anlarında psikolojik destek almakta fayda var.
Üçüncü bölümü henüz okumadım bu Monolog bölümünü atlatıp okumaya geri döneceğim.
Zaman krizi, hızlanma değil, zamansal dağılma ve diskroniden kaynaklanıyor. Zamanın düzenleyici ritmi kaybolmuş, bu da zamanın dönüp durmasına ve hızlanma hissinin oluşmasına neden oluyor.
Byung-Chul Han 'ın kelime dağarcığı hayranlık uyandırıcı fakat okumayı akıcı olmaktan uzaklaştırıp anlaşılmayı zorlaştırıyor. Her şeye rağmen içerik olarak olağanüstü ufuk açıcı.
Henüz başlarındayım sayılır ancak beni düşündürdü; biri ölüme giderken nasıl görüneceğini (ne giyeceğini, ne halde bulunacağını vb.), onu kimin bulacağını, insanları son görüşlerinde onlara ne diyeceğini düşünür mü? Etrafımda biri ölecekse ve bunu biliyor ancak bana söylemiyorsa; sonrasında nasıl hissederim diye düşündüm. Tüyler ürpertici!
Sessizlik Oteli konusu; Jónas, karısı tarafından terk edilmiş, annesi demans hastası ve kızının biyolojik babası olmadığını öğrenmiş bir adamdır. Yaşama isteğini kaybeden Jónas, yurtdışında ölmeye karar verir ve Sessizlik Oteli’ne yerleşir.
Başta her şey karamsarlık içinde bir sorgulama halinde ilerlerken bir işe yaramanın hissiyle ve bağ kurmakla başlayan hayata geri dönüşü okuyoruz. Savaşın ortasında doğmuş büyümüş bir çocuğun çizimlerini oldukça etkileyici buldum. Herkes kapasitesine göre yarasının acısını içinde büyütüyor. Bqzen başkalarının acılarının yanında bizimkinin devede pire olduğunu fark ediyoruz. Bana kalırsa kimse kimsenin acısını küçümsememeli ancak hayatın sürekliliğini bozmasına da izin verecek kadar kendini kaptırmamalı. Zaten ölümlü dünya bugün yaşadığım dayanılmaz acılar her şey gibi geçici. İnsan en kötüsüne bile alışıyor. Alışamadıklarımızsa bizi hasta ediyor maalesef.
