İlk bölümde her şeyi içselleştirip kendi tarafımızdan anlamlandırdığımız iletişimsiz ilişkilerin nerelere yol aldığını görüyoruz. Neyse ki sonunda iletişim kurabilmeyi başarıp yanlış anlaşılmaları fark edebiliyorlar. Bu son çok duygulandırdı beni.
İkinci bölümde öfkeden gözü dönmüş ve tüm gemileri(kendini dahil) yakabilecek bir kadının nefretini kusmasını okudum. Sürekli kendisini masum olarak nitelendirip herkesin ama herkesin ona karşı olduğu bir dünyayı tasvir etmesi majör depresyon tınıları ile kurban psikolojisine girmiş bir kadın izlenimi verdi bana. Elbette yaşadıklarımızın ağırlığı altında ezildiğimiz zamanlar olur ancak bu denli tükenmişlik anlarında psikolojik destek almakta fayda var.
Üçüncü bölümü henüz okumadım bu Monolog bölümünü atlatıp okumaya geri döneceğim.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zaman krizi, hızlanma değil, zamansal dağılma ve diskroniden kaynaklanıyor. Zamanın düzenleyici ritmi kaybolmuş, bu da zamanın dönüp durmasına ve hızlanma hissinin oluşmasına neden oluyor.
Byung-Chul Han 'ın kelime dağarcığı hayranlık uyandırıcı fakat okumayı akıcı olmaktan uzaklaştırıp anlaşılmayı zorlaştırıyor. Her şeye rağmen içerik olarak olağanüstü ufuk açıcı.
Byung-Chul Han 'ın kelime dağarcığı hayranlık uyandırıcı fakat okumayı akıcı olmaktan uzaklaştırıp anlaşılmayı zorlaştırıyor. Her şeye rağmen içerik olarak olağanüstü ufuk açıcı.
Voltaire’in 
Candide ya da İyimserlik adlı eseri, Leibniz’in “mümkün dünyaların en iyisi” felsefesine ve Pope’un “her şey iyidir” düşüncesine bir yanıt niteliğindedir. İyimser Candide, Pangloss ve Martin ile çıktığı yolculukta iyilik, erdem ve özgürlük gibi kavramları sorgular.
Bana biraz Lars Von Trier'in The Dogvillie filmini anımsattı.
Henüz başlarındayım sayılır ancak beni düşündürdü; biri ölüme giderken nasıl görüneceğini (ne giyeceğini, ne halde bulunacağını vb.), onu kimin bulacağını, insanları son görüşlerinde onlara ne diyeceğini düşünür mü? Etrafımda biri ölecekse ve bunu biliyor ancak bana söylemiyorsa; sonrasında nasıl hissederim diye düşündüm. Tüyler ürpertici!
Sessizlik Oteli konusu; Jónas, karısı tarafından terk edilmiş, annesi demans hastası ve kızının biyolojik babası olmadığını öğrenmiş bir adamdır. Yaşama isteğini kaybeden Jónas, yurtdışında ölmeye karar verir ve Sessizlik Oteli’ne yerleşir.
Başta her şey karamsarlık içinde bir sorgulama halinde ilerlerken bir işe yaramanın hissiyle ve bağ kurmakla başlayan hayata geri dönüşü okuyoruz. Savaşın ortasında doğmuş büyümüş bir çocuğun çizimlerini oldukça etkileyici buldum. Herkes kapasitesine göre yarasının acısını içinde büyütüyor. Bqzen başkalarının acılarının yanında bizimkinin devede pire olduğunu fark ediyoruz. Bana kalırsa kimse kimsenin acısını küçümsememeli ancak hayatın sürekliliğini bozmasına da izin verecek kadar kendini kaptırmamalı. Zaten ölümlü dünya bugün yaşadığım dayanılmaz acılar her şey gibi geçici. İnsan en kötüsüne bile alışıyor. Alışamadıklarımızsa bizi hasta ediyor maalesef.
Sessizlik Oteli konusu; Jónas, karısı tarafından terk edilmiş, annesi demans hastası ve kızının biyolojik babası olmadığını öğrenmiş bir adamdır. Yaşama isteğini kaybeden Jónas, yurtdışında ölmeye karar verir ve Sessizlik Oteli’ne yerleşir.
Başta her şey karamsarlık içinde bir sorgulama halinde ilerlerken bir işe yaramanın hissiyle ve bağ kurmakla başlayan hayata geri dönüşü okuyoruz. Savaşın ortasında doğmuş büyümüş bir çocuğun çizimlerini oldukça etkileyici buldum. Herkes kapasitesine göre yarasının acısını içinde büyütüyor. Bqzen başkalarının acılarının yanında bizimkinin devede pire olduğunu fark ediyoruz. Bana kalırsa kimse kimsenin acısını küçümsememeli ancak hayatın sürekliliğini bozmasına da izin verecek kadar kendini kaptırmamalı. Zaten ölümlü dünya bugün yaşadığım dayanılmaz acılar her şey gibi geçici. İnsan en kötüsüne bile alışıyor. Alışamadıklarımızsa bizi hasta ediyor maalesef.
Jeanette Winterson ’ın bu eseri için söylenebilecek ilk şey, kesinlikle alışılagelmiş bir kurgu bekleyenleri ters köşe yapacağıdır. Kitabı bitirdiğimde zihnimde kalan his tam olarak şu: Yazarın rüyalarının ve kontrolsüz bilinç akışının kağıda dökülmüş hali.
Vişnenin Cinsiyeti kitabına dair gözlemlerimi birkaç başlıkta toplamak gerekirse:
Odaklanma Güçlüğü ve ADHD: Eğer dikkat eksikliği veya odaklanma sorunu yaşıyorsanız, bu kitap sizin için gerçek bir sınav olabilir. Hikayenin nerede başlayıp nerede bittiği, hangi karakterin hangi zaman diliminde olduğu bazen o kadar belirsizleşiyor ki takip etmek imkansız hale geliyor. Sürekli koptuğumu ve "Az önce ne okudum?" dediğim anları çokça yaşadığımı itiraf etmeliyim.
Fantastik Bir Vahşet: Yazar, yarattığı fantastik dünyanın içine yer yer yoğun katliam sahneleri ve sert imgeler serpiştirmiş. Winterson'ın kalem oynatırken nasıl bir zihin yapısında olduğunu anlamlandırmak bazen gerçekten güçleşiyor.
Feminist Metaforlar: Okumaya başlamadan önce kitabın güçlü bir feminist alt metni olduğunu duymuştum; bu kesinlikle doğru. Kadınlara biçilen roller, toplumsal atıflar ve cinsiyet kimliği üzerine çokça metafor barındırıyor. Ancak bu derinlik, ne yazık ki kurgudaki dağınıklığın beni hikayeden koparmasına engel olamadı.
Sonuç olarak; Vişnenin Cinsiyeti, okuyucusunu sürekli odakta tutabilen bir kitap değil. Bir sanat eseri gibi izlenebilir, üzerine saatlerce düşünülebilir ama akıcı bir roman deneyimi arayanlar için oldukça yorucu bir yolculuk.