Betül
@RBetul__
Uzun uzun bakıp da susanların aklından geçenlerden korkmalı.
Ruhun büyük mesafeler kat etmesine vesile olacak ufacık adımları atmayı akıl edebilmek için, illede ölmek üzere olmak mı gerekiyordu?
Çözülen bir yumaktan ziyade, giyilmekten yıpranmış eski bir hırkayı sökmeye benziyor hatırlamak.
Hayatı, gideceğini başından beri bildiğim ama için için beni bırakmayacağını ummayı seçtiğim bir serserinin rüzgârına kapılır gibi yaşadığımı ancak o zaman kavrayabildim. Onu sandığımdan fazla önemsediğimi de.
Ve uyandığı vakitten yattığı vakte kadar yaptığı işlere baktığında o aşağılık maddiyat peşinde amacına ulaşmak için çırpınmaktan başka bir şey görmemekten daha büyük bir bitkinlik, daha beter bir bedbahtlık var mıdır?
