Yoklar Ülkesinde Bensiz Senler
Şehirsiz istasyonun,
duraksız tek bekleyeniyim,
Her kelime bir durak,
Ve her durakta sen varsın,
Yüzsüz, ama tanıdık...
İçim seferberlik,
İçimde anlamları birbirlerine kılıç çekmiş, mahşeri bir kelime kalabalığı,
Ve tüm kelimeler senin safında,
Ben tek,
bitimsiz kelimeler ve sen karşımda...
Sen, bir sessizliğin senfonisi,
Olmayan şeylerin haykırışı,
Suskunlukla örülü aşkımın yankısı...
Belki de ilk kez,
İlk defa yoklar ülkesinin tüm yokluklarıyla alıyorum seni kaleme...
Kelimelerin eksilmiş, bir o kadar da eskimemiş armonisiyle...
Bu şiir,
olmayan biri için yazılmış bir aşk olmazı, deyip varıyorum yoklar ülkesine,
Bensiz senlerin olduğu diyarsız uzaklara...
Sen, uykusuz rüyalarımın içine doğru yürüdüğüm,
Başsız yastıklara başımı bırakmadan,
Köksüz bir düşün içinde , bulunmadan kaybolduğumsun...
Bizsiz arıyorum ikimizi,
Sen varsın , ben yokum...