Sevgili Maria Puder...
Sevgili kalpsiz sanılan kraliçe.
İnsanlara karşı olan inanç eksikliğinden sonraki oluşan sevgin ve bu aşk.
Bu kitap beni üzdü.
Bu aşk kalbimi acıttı ve bir kaç damla yaş akıttım.
Senin içinde yarım kalmış bir konuşmanın benimde yarım kalan ve böyle biten bir aşkın üzüntüsü kaldı...
Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşamanladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.
Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden birşey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu.