Bir roman karakteri gibiyim biraz hüzünlü , başı dik, duygusuzluk hakim biraz bünyeme bugünlerde. Kimselere kızamıyorum, küsemiyorum üstüne sevemiyorum da öyle. Yeni duygulara yer yok sanki içimde , eski duygulardan güzelleri yer kaplamış sadece yüreğime .Böyle uzaklara dalgın dalgın bakasım geliyor sadece...
Kolayca değişiveren duygulardan ziyade yavaşlamak istiyorum kalbimle, yavaşlamakta yarışmak belki de. Kalabalıklardan dinleyemiyorum ki kendimi dikkatlice. Bu zamana ait olmayan kalbime zulmediyorum ona yer arayarak bir yerlerde. Belki kendi değerinin bilindiği bir yol ona gelir, kervansaray olur belki bu duygu düşmez çöllerde...