Əmin idim ki,onun vahiməsi heç kimə mənə toxunmaq cürəti verməz.Bəlkə,o da bildi bunu.Bildi ki, onun dikbaşlığı və qüruru ilə qərarına qarşı çıxmışam.Yox,mənə birinci,ikinci,lap yüzüncü dəfə də seçim verilsəydi,hətta o soyuq buz cəhənnəmini belə göstərsəydilər,yenə də eyni qərarı verərdim.Yenə o bulağın başında onunla görüşər,Çakva yaylağına qalxaq,gözlərimdən yaş axa-axa onun sinəsinə qısılardım.Onun "Şükriyyəm" deyən pıçıltılarını dinləyərdim.Haradan başladı ki, bu macəra?..
Oysa ki ;
Karanlık en gürültülü yalnızlığımızmış.Yalnızlık ise,
en aydınlık karanlığımızmış.Şimdilerde ise ;
Gündüzlerden Korkup, Karanlığa sığınıyoruz,Yalnızlığa sımsıkı sarılıyoruz...