Rabia DEDE
@Rabia_Dede
19 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir anne, yeni doğum yapmış genç kızı ve eski eşi olmak üzere üç kişinin gözünden, yıkılan ailenin geçmişi ve şimdiyi anlatan çok güzel bir hikaye. Üç farklı kişinin gözünden hayatlarını okusanız bile, bir yerde hikaye sizi içine çekerken, anlatım tazı olarakta sade, gündelik ve bi o kadar da rahat bir kitap. Kitap okuma değil de, yıllar önce yazdığınız eski bir günlüğü elinize almış gibi bir izlenime kapılıyorsunuz.
Geçmişte yarım kalmış hikayeler, terk esişler ve edilişler, pişmanlık yaşayan kırık kalpler...
Reklam
Kıtabımızn konusu; Aras nehrinin kenarında göçebe hayatı yaşayan dört gencin ve Aras nehrinin iç içe geçmiş hikayesini anlatırken, göçebelerin yaşam tarzlarını ve fikirleri, doğaya olan sevgi dolu bakış açılarını anlatıyor.
Her ne kadar İran'daki göçebeleri anlatsa da yörük kültürünün içinde yaşayan bana da anlattıkları bu hikaye tüm satırları ve kelimelerine anılarımı canlandırarak sahneler gözümün önünde gerçekleşiyor. Bu incelemeyi okuyan herkese okumayı şiddetle tavsiye ederim...
Kitap; bir modern klasik olsa bile ilk bölümünü midem bulanarak ve zorla okudum. Okuduğum biçbir kitap karakterinden özellikle ana karakterden bu kadar nefret etmemiştim. Karakterin sürekli benimle konuştuğunu düşünmek de berbat bir histi. Kitabın ikinci ve üçüncü bölümünde 'ettiğini buldu' diyerek sevinsem bile sonu tatmin edici derecede kötü bitmedi. Bu da bana her zaman kötülerin kaybetmesinden ziyâde bazen görülmediklerini veya görmezden gelinliklerini hatırlattı. Ayrıca iyi insanların aldıkları intikamlar da, kötünün gözünde hiçbir değeri olmayabiliyor, bu da son derece üzücü...
Kitap hakkında gerçekten ne söylenir bilmiyorum... Gençlik yıllarında zor bir yol ayrımında olan Şahsuvar'ın sevgilisi veya ülkesi arasında bir seçim yapmasını gerekiyordur. Uzun yıllar boyunca bı tercihinde neredeyse hiç pişmanlık duymayarak savaşmış, mücadele etmiş ve sayısız kez ellerini kana bulamıştır. Bu yaptıklarından pişmanlık duymasa da bir gün kendisinin de öleceğinin farkındaydı. Hayır ölmek değil öldürüleceğinin farkındaydı... Ölmeden önce gençlik sevgilisine bir hatıra olarak bırakmak için belki de sevgilisinin onu hala bekleyip beklemediğini öğrenmek için 16 günlük mektuplardan oluşan aynı zamanda bu savaş zamanlarını, hissettiklerini ve olayları kendi ağzından anlatışını okuyoruz, belki de dinliyoruz... İttihat ve Terakki Cemiyeti ve o dönemin çalkantılarını aktaran bu kitap benim için inanılmaz bir deneyim ve keyif oldu diyebilirim özellikle anlatım biçimi beni hikayeye sürükledi umarım bu yazıyı okuyanlar bu kitaba bir şans verirler...
Daha önce Orhan Pamuk'un hiç kitabını okumamıştım. Bu yüzden kalemini ve tarzını bilmeden kitaba başladım. Orhan Pamuk'un bir kitabı olmasına rağmen ilk başladığımda inanılmaz sıkıcı gelmişti ama kitap ilerledikçe gerçekten de yazarının hakkını verdiğini anlaşılıyor. Sanırım Orhan Pamuk'un tüm kitaplarını okuyacağım. Bana göre kitapta kaderden kaçmanın saklamanın veya onu saklamaya çalışmanın yükünden biraz da imkansızlıklarından bahsediyordu. Kaçmaya çalıştığımız kader veya saklamaya çalıştığımız gerçeklik elbet bir gün karşımıza çıkacak ve bizimle yüzleşecek bu olmadan bizim gerçekliklerle ve kaderle yüzleşmemiz daha mı doğru acaba? Kitap garip bir şekilde benim farklı şeyleri sorgulamama neden oldu. Siz diğer okuyucular ne düşünüyorsunuz acaba?
