"Biliyor musunuz ki ben şimdi, bir zamanlar kendi kendime mutlu olduğum o yerleri hatırlamayı ve belli bir süre ziyaret etmeyi seviyorum, geri dönüşsüz biçimde geçmiş olanın ahengiyle kendi şimdimi inşa etmeyi seviyorum ve sık sık gölge gibi , işsiz, güçsüz ve amaçsız, sefil ve hüzünlü geziniyorum Petersburg'un pasaj ve caddelerinde. Hem de nasıl anılarla! Sözgelimi, işte burada bundan iki yıl önce, tam bu vakitte, bu saatte, bu kaldırımda yine tek başıma, yine sefil, tıpkı şimdiki gibi yürüdüğünü hatırlıyor insan!"
"Gök öyle yıldızlıydı, öyle aydınlıktı ki, ona bakınca insan ister istemez kendi kendine soruyordu: Böyle bir göğün altında huysuz ve kaprisli insanlar yaşıyor olabilir mi gerçekten?
"Ah, Diana, geometri sınavı bir geçse! Ama işte, Bayan Lynde'in dediği gibi, ben geometride başarısız olsam da olmasam da güneş doğup batmaya devam edecek. Bu doğru ama pek de rahatlatıcı değil."