"Küçüğüm, hayat böyledir. Insanlar hep çekip giderler. Yürek unuttuğundan ve pişmanlıklar öldüğünden değil. Birtakım şeyler, sevecenligimizde kalmayı sürdürür hep. Ama insanlar gerektiği anda gitmek zorundalar."
"Biliyor musun fayolle..."
"Neyi yavrum?"
"Başka bir hayatta düğme olarak doğmak istiyorum. Ne düğmesi olursa. Külot düğmesi bile. Insan olmaktan ve bir zavallı gibi açı çekmekten iyidir."