Münür Rahvancıoğlu
@Rahvancioglu
Üniversite
Lefkoşa
241 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap ve yazarı üzerine bir kitap... "Ütopya" kelimesi, hayalinde yarattığı ideal ülkeye ve bu ülkeyi anlattığı kitabına bu ismi veren Thomas More tarafından 1517'de kullanıldı. O tarihten sonra, hem edebi bir tür hem de politik bir tutum olarak kavram tarihe geçti. Kitabın yazarı Thomas More ise en az kitabı kadar ilginç bir karakterdir. Kautsky kendisini modern sosyalizmin erken örneği olarak tanımlar. Öte yandan More çağında sevilen bir Hümanist, kiliseyi acımasızca eleştirmesine rağmen VIII. Henry'nin din reformu karşısında Katolikliği savunarak başbakanlıktan idama gitmiş bir din şehididir. Sonradan Roma tarafından aziz ilan edilmiş ve Ütopa'daki görüşleri, "bir şaka" kabul edilerek dinsel yönü ön plana çıkarılmıştır.
Kautsky 276 sayfalık bu kitapta çok titiz bir işçilik ortaya koyarak bu dopdolu olguları, muhteşem bir yalınlıkla okurun önünde çözümlüyor.
Üç bölümden oluşan kitabın birinci bölümü, 16. Yüzyılın dini, kültürel, sosyal ve ekonomik tablosunu çizerek Hümanizm, Hristiyanlık ve Reformun tarihsel şekillenişini anlatıyor. Bu bölüm hem More'un kişisel gelişimini anlamamız hem de Ütopya'nın hangi sorunlara nasıl çözümler aradığını kavramamız için çok önemli bilgiler içeriyor.
İkinci bölümde Thomas More'un biyografisi detaylı bir şekilde ele alınıyor. Bu bölümde hem More'un kişisel hayatı hem de düşünsel gelişimi aktarılırken, onu idama götüren olaylar çözümleniyor.
Üçüncü bölüm ise Ütopya'da aktarılan toplumun çeşitli yönlerinin önce çözümlenmesi sonra da eleştirilmesi çerçevesinde kaleme alınmış.
Yani üç farklı bölümde tarih, biyografi ve kitap eleştirisi olarak kurgulanmış bir eser bu. Ve üç hedefini de başarı ile yerine getirdiğini söyleyebilirim.
Hem İngiliz Reformasyonunu anlamak, hem Thomas More'u tanımak hem de Ütopya kavramına (ve edebi türüne)
(Dikkat: Spoiler içerir!)
İtiraf etmeliyim, sonuna gelip fikrim değişinceye kadar oflaya puflaya ve "acaba yarım mı bıraksam" diyerek okudum! Kitabın tamamı Félix isimli bir 19. yüzyıl "ıssız adam"ının, "sevdiği" kadın Nathalie'ye yazdığı bir mektuptan ibaret. Aslında bir de Nathalie'nin cevabı var, ona da geleceğiz...
300 sayfanın 296 sayfası boyunca; "annem babam benimle ilgilenmedi", "sevgisiz büyüdüm", "okulda çok hakkım yendi" sızlanmalarını okuyorsunuz. Félix ortalarda bir yerde, uzun uzun "ilk aşkı"nı duygusal olarak sömürmesini, gençliğinde yaşadığı mahrumiyetlerle gerekçelendirmeye başlıyor. Kariyer ve çevre edinmek için kadını nasıl kullandığını bir sürü süslü püslü mazeret ve göstermelik aşk kılıfı ile gerekçelendirdikten sonra; "ikinci aşkı" ile onu nasıl aldattığını da okumak zorunda kalıyorsunuz.
Félix tam bir ıssız adam olduğu için, her konuda "mağdur"dur! Birinci "aşkı" ile ikinci "aşkını" kıyasladığı, ikisinde de "eksik" olan yönleri tek bir kadında bulamadığı için nasıl acılar çektiğini anlattığı kısımlarda, baygınlık geçirmek üzereydim! Birinci aşkının tüm bu olanlara dayanamayıp hastalanması ve ölmesi, öyle detaylı anlatılmış ki insan Félix'in bundan gurur duyduğunu dahi düşünebilir. Kısacası adamdan nefret ettim!
Eğer kitap bu anlatımla bitseydi, sanırım benim bu şoku atlatmam uzun bir süre alacaktı ve Balzac ile olan ilişkim bundan etkilenecekti. Ancak Félix'in anlatımı 296 sayfanın sonunda bitiyor ve son dört sayfada Nathalie'nin yanıtı var! İşte o dört sayfa için, her şeye değerdi. İçimde biriktirdiğim tüm öfkeye, kızgınlığa, nefrete öyle bir yanıt döşüyor ki Nathalie, anlatılmaz yaşanır. Balzac'ın da en az benim kadar Félix'ten gıcık kapmasına mı sevineyim; günümüzde hâlâ var olan çağdaş Félixlere verilmiş bu muhteşem yanıtın keyfini mi
