Gece bitkilerinden korkuyorum,
Hayır, geceleri bitkilerden!
Gizlenirken vurulmuş ulaklara ağıttır
Bana açtığın her telefon.
İki kalp arasında en kısa yol:
Birbirine uzanmış ve zaman zaman
Ancak parmak uçlarıyla değebilen
İki kol.
An ki fiskiyesi sonsuzluğun
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.
Elini kalbine koy bana dokun
Ben seninle ihya ettim gövdemi
Ve yıkılmış tüm şehirlerimi
Dilimdeki kiri kazıdığından beri
Yıldız hareli ela kutularında sakladım öfkemi Değiştirilemezdi iki kalbin toplamı
Birdi
Seninle uzuyorum
Bir fidan gibi
Serseri mavi, parçalı bulutlu yapraklarımda
Kafa tutuyorum kuşlara
Fakat dar geliyor gökyüzü
Sen nefes alamadığında
Su oluyorsun dallarımda
Varlığın iki melek gibi omuzlarımda
Belimizde ince bir kemerdir sevda
Sallanır kalbimiz
İpleri kopmuş tahta bir salıncakta