Ramazan
@Ramazan0
26 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Dostoyevski her zamanki gibi beyne ve bilince neşter atıyor.Edebiyat
Kendi kendine yalan söyleyip yalanını ciddiye alan insan sonunda ne kendinde, ne de çevresinde gerçeği seçemez olur,böylece hem kendisine, hem de başkalarına saygısızlık eder. Saygının olmadığı yerde sevgi de kaybolmaya başlar. Bunun boşluğunu doldurmak,gönül eğlendirmek için kendini çeşitli tutkulara,kaba zevklere bırakır,ahlaksızlığını hayranlığa vardırır;bütün bunlar durup dinlenmeden kendisine ve çevresine yalan söylemesinden doğmaktadır. Kendi kendine yalan söyleyen herkesten önce alınır. Bazen alınmak pek tatlı gelir değil mi? İnsan, kimseden kötülük görmediğini; kırgınlığı kafasından uydurup laf olsun diye, sırf sahne yaratmak için yalana sarılarak pireyi deve yaptığını bildiği halde surat asar,büyük bir zevkle gücenir ve bunu gerçek nefrete kadar da götürür.
Gerçekçide iman uyandıran mucize değildir. Gerçekçi, zındıklık yolunu tutmuşsa, bir mucize görse bile kendinde buna inanmamasını sağlayacak güç ve yeteneği bulur. Mucize yadsınamaz durumda bile olsa boyun eğmez; duygularına sırt çevirir. Kabule yanaştığında ise bunu mucize saymaz, şimdiye kadar bilmediği bir olay olarak görür. Gerçekçinin imanı mucizeden doğmaz ;iman, mucizeleri doğurur. Böyle kimse bir kere iman edince artık kendi gerçekçiliğinin zorunluluğu olarak mucize olanağını da kabul etmek zorundadır. Havari Thomas, görmeden inanmayacağını söylemiş, gördükten sonra,”Rabbimsin,Tanrımsım!” demişti. İnanmasının nedeni mucize miydi? Herhalde değil; inanmak istediği için inanmıştı. Hatta belki, “görmeden inanmayacağım” dediği zaman bile varlığının en saklı köşesinde tümüyle iman etmişti.
Önyargı hastalıktır.Edebiyat
Çoğu zaman insanlar, hatta caniler bile, haklarında verdiğimiz yargılardan çok daha saf,temiz ruhlu olurlar. Biz de öyleyiz.
8/10
17 saatte okudu
·2020 17. kitabı
Reklam