Ah yazık bana. Kimseler incinmesin gücenmesin diye bağrımı börümü açıp cellada kucak açmışım. Her defasında kendi ölümümü hazırlamışım da avare avare dolanmışım. Oysa kimselerin beni dinlemeye, sevmeye, görmeye mecali yokmuş. Ben ise eğilip büzülmüşüm sevgi zannettiğim kurmacaların ağırlığında. Kimsenin taştan kalbini görmemişim de hainlikleri altında ufalanmış bi çare yüreğim. Ah çok yazık bana, ahhh...