Son vaxtlar ətrafımdakı insanlardan eyni sözü eşidirdim: “Getmək istəyirəm”. Hər kəs düşünürdü ki, burdan uzaqlara getsə, o zaman həyatındakı bütün problemlər həll olunacaq. Yaşadığımız bütün uğursuzluqları burda qoyub gedəcəyik, başqa insanlar öncəkilərin yerini tutaraq onları unutduracaq. Ciyərlərimizə çəkdiyimiz havanın ətri belə daha şirin olacaq və yeni həyat bizi xoşbəxtliyə əmin addımlarla aparacaq. Arxamızda o qədər dərd qoyub getmək istəyirdik ki, bəzən o dərdlərin məkandan asılı olmadığını anlamırdıq… Bizdən bir parça olduğunu, mindiyimiz təyyarəyə bizimlə mindiyini, yad küçələrdə bizimlə birgə gəzdiyini, yeni həyatımıza onu da özümüzlə köçürdüyümüzü anlamırdıq. Əslində, arxada qalmırdı o dərdlər. Arxamızca addım-addım irəliləyirdi. Getmək onlardan qurtarmaq üçün çarə deyildi. Beyin qaçmadıqca bədən də onlardan qaça bilməzdi. Qaçmaq, ümumiyyətlə, lazım idimi? Arxaya dönüb, bəlkə, o dərdlərin düz gözünün içinə baxmaq lazım idi? Qorxularımıza güc gəlmək lazım idi?