Ali Osman Bulut
@Raskolniko
İletişim sosyolojisi ve Etnografi
Kent ve birey
Kitap, doğa, sinema ve fotoğraf
Reklam
Her dua sende yankılanıyor
Bir rüya mesafesidir uzaklığın
Yitmen değiştirmez şah damarıma işlenmiş olmanın kudretini
Zikridir gönlün Mine adında çerkez çiçekleri
suskun bir ırmak gibi akar içimden adın
her gece biraz daha eksilirim senden
camdan bir kalp gibi
ışığı tuttuğum her yerde incelirim
ben seni en çok,
dünya durduğunda anlıyorum
bir yaprağın düşüşünde mesela
ve gövdemde kalan o sızı —
senin yokluğunun ince sesi
Ben seni kalbimin kıblesine çevirdim
Ve her dua, sende yankılanıyor
Vefa et ahdine
Ya uzat sesini
Yak göğümün kandillerini
Ya da sök al zikrinle yanan gönlümü
Uzun etme
Kurudu umudun dalları ruhuna ölüm düştü
Sensizlik depremiyle hancı düştü; han düştü,
Mazluma sürgün evi; zalime cihan düştü,
Sana meftun ve hayran, sana ram olanlara,
Bir bela tünelinde ağır imtihan düştü.
Allanmış pullanmış
Asılmış göğe
Şerha dökülür gözlerin gönlüme
Ahdinde vefa et
Kaldır başını vaktin yarımı göğe
Reklam