Ali Osman Bulut
@Raskolniko
İletişim sosyolojisi ve Etnografi
Kent ve birey
Kitap, doğa, sinema ve fotoğraf
Karanlığımdan kaçarken tutuldu gözlerim ışığına
Kopmuyorsa gönlümün düğümü
ışığının kudretindir
Bilirim mağrursun. Lakin bilirsin mahzunum.
Biliyorum soğudu gönlüne ilişen o sonbahar sıcağı.
Biliyorum binbir telaş koşup gelme isteği yerini buruk bir pişmanlığa bıraktı. Bilmek her daim acıttı gözlerimin şahitliğini. Bilmenin acısı bu sefer ölüme eş değer sızı gibi saplandı içime. Beni sevdiğin vakitleri düşünmek yitirdiğim şeyin güzelliği ile yeniden yeniden tanıştırıyor kalbimi. Her tanışma fasılası, yani yitirilenin güzelliğine dair her düş kesiyor umudumun şah damarını. Yar yitirdim yaralarım var. Yârdan olanı saklamaya, yüzüme yalancı bir tebessüm koymaya mecalim bu kadar işte. Eksik. Eksik çünkü eksildik. Bencil değil gönlüm. İsteği ben değil. Beni kuşatmış işgal etmiş, gülüşüyle yeniden doğurmuş Sen'dir aradığı. Acziyet ise düçar olmak
Acizim kabulümdür. Lakin boynunun borcudur gönlüme bir dergah.
Soluklanacak bir kuyu
Serilip uyanmayacak bir avuç toprak
Nasıl Hüzün ile hemhal ise kalbim
Tebessüm adınla harelendi
Hüznü olmayanın şiiri de olmaz
Şiiri istemem
Tebessümünü getir koy avuçlarıma
Mısra dökmeye oruçlansın gönlüm
İftarı mahşer olan
Kime gitsem anlamaz dilimden
Lisanın adı sensin
Konuştuğum sevdanın dilidir
Lal olur çağın insanı anlamaya kâdir kalbi taşısa
Kime gitsem sürgün
Nereye baksam sensin
Ya duy eşiğine yetişmeyen çığlığımı
Duymaz isen
Getir koy göğsümden çıkardığın şeyi
Bu soğuk boşluk öldürüyor yetimini bilesin
Yitirdiğim vakit seni düştüm Yusuf'un dergahına
Birkaç yıldız ışığına muhtacım
Avuçlarına sakladığın ışığı dök göğüme
Bir bezirgan yahut köle tüccarı değil beklediğim
Kuyudan çıkmak meselesi hiç değil
Avuçlarından bir kursaklık ışığı serp göğüme
Karanlıkta ölmek zul
Işığınla eksiksiz ölmek duanın adı
Sevgili İsmet Özel şöyle bir ses yükseltmiş vaktin birinde: "Gene de biliyorum: kapanmaz yağmurun açtığı yaralar".