“Bir anda yanağından kocaman bir yaş süzülüp masaya damladı. Çekinerek çevresine baktı. İnsanlar ağladığını anlayıp bir anda susmuştu. Ve adam utandı, ağırlaşan bakımsız başı siyah tahtaya doğru eğildikçe eğildi.”
“Keşke insan her gün kendisine şunları söylese:” dedim “ arkadaşların için tek yapabileceğin, onların mutluluklarını paylaşarak artırmak. Ruhları endişe verici bir tutkunun altında ezilip kederle mahvolurken, onları biraz olsun avutabiliyor muyum ?