Ömer
@RatedReader
Paha
İnsanlar, gerçeklerin yüzlerine çarpıtılmasından çok, tatlı bir dil ile kıvama getirilip ikna edilmeye o kadar alışmış ki, bazı şeyleri idrak edebilmek için illa çok ağır bedeller ödemesi gerekiyor sanırım. Bugün sadece kadın erkek ilişkileri değil, komple insanlık rayından çıktığı için, kitabı okurken yazılan hiçbir görüşü yadırgamadım, yadırgayamadım. Ben insanlığın bekası için tehdit olan bu probleme kalıcı bir çözüm bulunabileceğini düşünmüyorum. Bulunsa bile uygulanabilecek ortamın oluşması daha imkânsız gözüküyor. İşin içine şehvetin girdiği yerde aklın hükmü fiilen kalmıyor neticede. Şehveti yok etmek için şehveti tetikleyen unsurların ortadan kaldırma fikri çok cesur bir söylem. Tolstoy'a bu yaklaşımından ötürü saygı duyuyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tanzimat ve sonraki dönem, Batıya karşı duyduğumuz aşağılık kompleksinde çılgınca bir artışın olduğu herkesçe malûm. Bu eser ile de görülüyor ki Avrupa'nın fahişesi bile edebî eserlerimizde, Batı'nın örnek yazarları ile felsefi münakaşalarda bulunabilecek kalibrede bilgi birikimine ve algı açıklığına sahip. :') O dönem neşredilen romanları, hikâyeleri inceleyince aydın kesimin bazılarınca bu durumun hoş karşılanmadığı, hatta alaya alındığı bile rastlanabilir. Belki de Hüseyin Rahmi Bey bu duruma karşı göstermiş olduğu tepkinin daha iyi anlaşılabilmesi için, bu kitabı yazarken abartma duygusu ağırlıkta bir üslup tercih etmiş olabilir. Bu düşünce biçiminin, sonraları meşhur "Kafka Felsefesi" olarak medyada yer bulmuşluğu da vardır. "Abartıyorum, çünkü anlaşılmak istiyorum." Velhasıl kitaba dair menfi görüş aranırsa bu şekilde bakılarak bir şeyler söylenebilir. Ama üslûbu, akıcılığı ve nüktesi için yazara veya kitaba kötü yorumlarda bulunmak büyük bir haksızlıktır. Kitabın başında Mürebbiye Anjel'in, Yazar Bodler ile üstü kapalı geçen konuşmalarından bile çıkarılabilecek önemli dersler vardır.
Kitap bittikten sonra aklımı kurcalayan onlarca soru içinde kendimce bulabildiğim tek cevap Franz Kafka'nın ölmeden önce yazdığı her şeyi neden yaktırmak istediği oldu. Yazdıkları kağıt israfı çünkü! İtalyan ikinci lig topçuları gibi vasat. Ama bu kadar popüler olmasına şaşırmamak gerek. Bu günlerde sıkça gündemi iştigal eden meşhur " Kafka Felsefesi" tam "Z" kuşağına göre. Depresif, nihilist, bedbaht, yozlaşmış devir... Bu tarz romanları görünce kıymeti bilinmeyip raflarda yerini alamayan emekçi Türk yazarlarına rahmet okuyasım geliyor. Yine kapak tasarımından ve yazarın havalı isminden dolayı kitaba beş veririm.
Kitabın esas konusu işgal zamanındaki İstanbul'un vaziyeti gibi gözüksede, aynı zamanda büyük bir aşk hikayesini de barındırıyor içinde. Bu da kitabı okurken hiç sıkılmamanıza, ve dikkatinizin hep olay örgüsünde kalmasını sağlıyor. Yazılış tarihi de 1921 yanılmıyorsam. Yani alenen o devrin atmosferini solumuş bir Fransız muharririn gözünden görüyorsunuz İstanbul'u. Hakkını da teslim etmek lazım ki Türkler'in haklı mücadelesini, buna karşı Rumlar'ın yaptığı fenalıkları çok müthiş tasvir etmiş. Hikâye baş karakter Pierre'in, Fransa'dan İstanbul'a Galatasaray Lisesinde muallimlik yapmak için avdet etmesiyle başlıyor. Akabinde ise fırtınalı vakalar silsilesi cereyan ediyor. Finalde ise baş karakterimiz müteezi vaziyette, görüp geçirmiş olduğu aşkın verdiği hicranla hikayede başladığı yere geri dönüyor. Merakta bırakmadığı tek bir bölüme şahit olmadım. Bu yüzden başladığınız gibi kitabı bitiredebilirsiniz. Veya heyecanı yükseltmek için yer yer kitaba ara da verebilirsiniz. Son olarak kitabı okumaya başlamadan önce telefona bir Osmanlıca sözlük indirmenizde fayda var. Zira bazı sayfalarda 5-10 defa hiç görmediğim kelimelerin manasına baktığım oluyordu. Kelimeler öz hakiki Türkçe kelimeler. Lakin kullanmaya kullanmaya unutulup gitmeye yüz tuttular maalesef... "Lugatım" uygulaması bunun için iş görür. Keyifli okumalar...
Oğuzhan Uğur çok enteresan bir karakter. Karakter diyorum çünkü kendisini Babala'da göstermiş olduğu yüzüyle tanıyorum. O yüzden hakkında iyi veya kötü bir fikre sahip değilim. Ama babasının bu vatan için vermiş olduğu üstün hizmetlerine ve dik duruşuna olan hayranlığım, kendisini daha yakından tanıma alakamı celbettiği için, bu kitabı okumaya karar verdim. Kitabın amacı, beklenildiği gibi "Mevzular" programı gibi okuyucuyu bilinçlendirmek maksadı taşıyor. Yer yer ülkemizin mazide yaşamış olduğu makus olaylara değinilirken, bazı yerlerde ise bir asker çocuğunun hayatı nasıl geçer, bunu çok güzel tasvir ediyor. Kitabın akıcılığına söyleyecek söz yok. Başladığın anda kapıyor seni. Samimi ve sürükleyici... Peki okunur mu? Kesinlikle!
