Artık hüznün, ızdırabın, kederin mevsimi sonbahar gelmişti. Ruhun yaprak parçalarında tıkanıp kaldığı, gözlerin ruhun biriktirdiklerini akıttığı ayrılık mevsimi sonbahar bütün varlığıyla gelmişti. Yaprakların tek tek düşüşü, insanın içinde mutlu yarın hayallerini yeni ve gelecek baharlara taşıyordu.
Sayfa 227
