"Önceleri insanlar Momo'ya gelip dertlerini anlatmaktan hoşlanırlardı. Bu şekilde kendilerini tanınmış olurlardı, bilmem anlryor musunuz? Şimdi buna aldırış etmez oldular. Yine eskiden, beni dinlemeye gelirlerdi. Buna da aldırdıkları yok artık. Böyle şeylere vakit bulamıyorlarmış. Sizlere de ayıracak zamanları yok. Bir şeyi fark ediyor musunuz?Çok garip ama bütün bunlar için artık zamanları yok!"
"Franco, "bizden kurtulmak için harçlık veriyorlar. Artık bizi sevmiyorlar. Ama kendilerini de sevmiyorlar. Hatta hiçbir şeyi sevmiyorlar. Bence işin doğrusu bu." "
"Hayal kurmak, suç işlemekten farksızdı. En dayanamadıkları şeyse sessizlikti. Çünkü sessizlikte gerçek yaşantılarının nasıl olduğunun farkına varip korkuya kaplıyor ve hemen gürültüye başlıyorlardı. Tabi, öyle çocuk bahçesinden gelen neşeli bir gürültü değildi bu. Kenti günden güne dolduran, sinir bozan ve huzursuz eden bir gürültüydü."
"Hayaller de yeryüzünün akarsularında yüzerek geldikleri yerlere dönerlermiş hemen. İşte bu yüzden ne zaman bir suyun yüzeyine baksak, orada kendi hayalimizi görürüz."