"Sana şunu söyleyeyim Momo, hayatta en tehlikeli şey, gerçekleşmiş hayallerdir. Hele benimki gibi olursa! Artık hayal edecek hiçbir şeyim kalmadı. Sizlere dönsem bile artık orada hiçbir işe yaramam. Her şeyden bıktım."
"Çocukların yüzleri yavaş yavaş küçük birer zaman tasarrufçusuna benzemeye başladı. Kendilerinden beklenen şeyleri asık yüzle, can sıkıntıstyla ve düşmanca tavırlarla yapıyorlardı. Kendi hallerine bırakıldıkları zamanlardaysa ne yapacaklarını bilemiyorlardı. Akıllarına hiçbir şey gelmiyordu.
Bütün olanlardan sonra yapabildikleri tek şey gürültüydü. Bu da öyle şen şakrak sesler çıkararak değil, vahşi ve kaba seslerden oluşuyordu."
"Bizi kimse tanımamalı." diyordu ses uzaklardan yankılanırcasına, "Bizim varlığımızı hiç kimse bilmemeli... Ve ne yaptığımızdan ve varlığımızdan haberdar olmamalı... Bizi kimse bilmediği takdirde isimizi yürütebiliriz... Insanların yaşamlarından saatler, dakikalar, saniyeler aşırmak çok güç bir iş... çünkü onların tasarruf ettikleri her an, onlar için bir kayıp... Bizim içinse kazanç... Onları biriktiriyoruz... Onlara muhtacız... Zamana doymak bilmeyiz... Ah, zamanınızın ne değerli olduğunu sizler bilmezsiniz... ama biz... biz iyi biliriz... Sizleri kemiklerinize kadar sömürürüz... Hep daha fazlasını... Daha, daha fazlasını... çünkü biz de çoğalıyoruz... Daha çok...Gittikçe daha çok..."