O, kendisini olduğu gibi kabul edecek birini arzuluyordu. Kabul görmek, ebeveynlerinin ona hiç vermedikleri birçok şeyden biriydi. Hayatı boyunca onlar için yeterli olmamıştı. Ona kusurlu, yanlış, istenmeyen biri olduğunu söylemişlerdi.
Kelimeler kifayetsiz kalıyordu. Neden böyle anlarda duyduğumuz empatiyi dile getirmenin daha iyi bir yolu yoktu? Keşke üzüldüm demenin ötesinde, kalbinizin o kişi için nasıl sızladığını ve elinizden gelse çektiği acıyı yok etmek için her şeyi yapacağınızı ifade etmenin bir yolu olsaydı.