Moon light
@Real_death
“Acının içinden geçmezsen dışına çıkamazsın.”
Susanna pat küt adımlar atarak eve dönerken, hayatın onun için ne kadar zor olduğunu neden göremediklerini düşünüyor.
Reklam
Tahammül edemiyor. Hiçbirine. Kendini kayboluşun ağına yakalanmış; ne yana dönse ağa daha çok yakalanacakmış, bir şekilde mutlaka ısırılacak, o iğne bir yerine sokulacakmış gibi hissediyor. İşte yine burada, bu şehirde, bu evde ve bir daha asla kurtulamayacağından korkuyor.
Zaman zaman yapmak istediği şeye çok yaklaştığını düşünüyor; bazen de tamamen çuvalladığını hissediyor. Hem iyi hem kötü, arada bir yerde. İnsan bunu nasıl anlayabilir ki?
Böylesine büyük bir acıya katlanabilmek için bir parça deliliğe ihtiyacım var.
Reklam