Kendinle savaşmayı bıraktığında tüm dünyayla savaşmayı bırakmışsın gibi hissedersin. Sessizleşirsin, yatışırsın. Aldığın nefesler bile daha hafif gelir. Bazı şeyleri kabullenmişsindir. Kendini suçlamayı bırakmışsındır. Kaybettiğin zamana yanarsın ama kazandığın zamanında farkındasındır.
Acı içinde, ruhunun derinliklerinden sızan umuda tutunuyordu. Ellerini açtı ve gözlerini kapattı. “Tanrı’m.” Diye fısıldadı. “Çaresiz ve yalnızım. Ne olur bana yardım et.”