Rebel Us
@Rebel_Us
11 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Her şey boş, bomboş..
Ne kazancı var insanın..
Güneşin altında harcadığı..
Onca emekten..
Kuşaklar gelir, kuşaklar geçer..
Ama dünya sonsuza dek kalır..
Güneş doğar, güneş batar..
Rüzgâr güneye gider..
Kuzeye döner..
Döne döne eserek..
Hep aynı yolu izler..
Bütün ırmaklar..
Denize akar..
Yine de deniz dolmaz..
Irmaklar hep..
Çıktıkları yere döner..
Her şey yorucu..
Sözcüklerle anlatılamayacak kadar..
Göz görmekle doymuyor..
Kulak işitmekle dolmuyor..
Önce ne olduysa yine o olacak..
Önce ne yapıldıysa yine yapılacak..
Güneşin altında yeni bir şey yok..
Var mı kimsenin..
Bak bu yeni diyebileceği bir şey..
Her şey çoktan..
Bizden yıllar önce de vardı..
Geçmiş kuşaklar anımsanmıyor..
Gelecek kuşaklar da..
Kendilerinden sonra gelenlerce..
Boş bir..
Kağıt..
Yarı dolu..
Bir kalemim..
Halen..
Seninle dolu..
Kalbim..
Oturduk..
Sana..
Seni yazıyoruz..
Nereden başlasam..
Bilemiyorum..
Gözlerini yazsam..
Kaşların..
Darılacak..
Bakışlarını yazsam..
Gülüşlerin..
Darılacak..
Kararsız kaldım..
Seni..
Gözyaşlarımla..
Anlatmak..
Seni yazmaktan..
Daha kolay..
Bıraktım..
Kağıt kalemi..
Vazgeçtim..
Seni..
Şiirlere..
Sığdırmaktan..
İnsan Nedir?
"Uygarlık!..
Henüz tamamlanmamıştır."
(Holbach)
Olur da bir gün uygarlık tamamlanırsa belki o zaman "insan nedir?" sorusuna dört başı mamur bir cevap verilebilir.
Böyle bir ihtimal var mı?
Yani insanî ilerleyiş bir gün bütünüyle durur mu?
Zannetmiyorum!
Hegel'in tarih teorisi ortada; zihnimi teslim alan bir teoridir o.
Hem sonra yürüdüğümüz yol! Sonunu görebiliyor muyuz?
Ya da bizim bir menzilimiz var mı?
Öte yandan mitlerin, dinlerin ve beşerî bilimlerin bir insan tasavvuru var; bunları biliyorsunuz.
Bir de şu var:
"Hiç kuşkusuz insan şaşılacak derecede boş, anlamsız, değişken, dalgalı bir konu. İnsan hakkında hiç değişmeyen bir yargı oluşturmak çok zordur." (Montaıgne)
Montaıgne haksız mı?
Galiba meselenin nirengi noktası burası.
İnsan nedir?
Bilmiyorum!
Sürekli değişen bir varlık için ne söylenebilir ki?!
Özet:
"Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum."
(Orhan Veli)
Çok bilgelik..
Çok keder doğurur..
Bilgi arttıkça..
Acı da artar..
Ezilenlerin..
Gözyaşlarını gördüm..
Avutanları yok..
Güç..
Ezenlerden yana..
Avutanları yok..
Çoktan ölmüş ölüleri..
Hâlâ sağ olan..
Yaşayanlardan..
Daha mutlu gördüm..
Ama henüz doğmamış..
Güneşin altında yapılan..
Kötülükleri görmemiş olan..
İkisinden de mutludur..
Annesinin rahminden..
Çıplak çıkar insan..
Dünyaya nasıl geldiyse..
Öyle gider..
Emeğinden hiçbir şey..
Götürmez elinde..
Geldiği gibi gitmesi..
Bu da acı bir kötülüktür.
Söz çoğaldıkça anlam azalır..
Belki de her şey..
Zaten anlamsızdır..
Bütün söylenenler..
Kendi ölçülerin ile..
Beni bir yerlere koyma..
Ben..
Kendim kadar benim..
Ne eksiğim..
Ne tamam..
Sığmam kalıplarına..
Bana..
Ben eksikmişim..
Gibi bakıp..
Kendi eksiklerini..
Bende arama..
Ama yanlış ama doğru..
Bana ait..
Bütün düşüncelerim..
Neticede insanım..
Bir kafese konacak..
Bir kuş değilim..
Yeri gelir şükrederim..
Yeri gelir isyan ederim..
Bütün yavşaklıklara..
Ben yerine düşünüp..
Hakaret etme..
Aklıma..
Sen..
Kendi ufkun kadarsın..
Kendi ufkunda dolaş..
Benim sınırlarımdan..
Bir adım öte geçme..
Kendi rengini..