Biz insanların..
Değer yargılarımıza..
İnandıklarımıza..
Bu denli güveniyor olup..
Hayatta her şeyi..
Kendi penceremizden..
Yorumlamamız..
Bizim bilgeliğimizi..
Haklılığımızı değil..
Kusurumuzu..
Hatta acizliğimizi gösterir..
Zira insan oğlunun sürecinde..
Değerler sürekli değişmiştir..
İnsanın tarihine baktığımızda..
İnsan değer verip..
Taşlara tapmış..
Ateşe, hayvana, aya..
Güneşe tapmış..
Şeytana, güce, tanrılara..
Tanrıya tapmış..
Neye taptıysa..
Onu değer kabul edip..
Hayatı onunla yorumlamış..
Çağımızın insanı ise..
Hazza, güce, usa..
Kendine tapıyor..
Bunu da öz güven sanıyor..
İnsan asırlardır aynı..
Aklı ile duygularının arasında..
Gidip gelen..