Öyle insanlar var ki..
Sanki bir yürüme bandının..
Üzerinde geçiyor hayatları..
Yürüyorlar..
Hatta terliyorlar..
Ama hep aynı yerdeler..
Manzara aynı, fikir, düşünce aynı..
İnsan hiç olmasa az gider, uz gider..
Ama gider..
Hep aynı noktada kalıp..
Bu kadar kör enerji tüketmez..
Yosun tutmuş düşüncelerini..
Hiç mi aklının süzgecinden geçirmez..
Evet, ağaçlarda yer değiştiremez..
Büyüdüğü yerde kalırlar..
Ama aynı yerde aynı ağaç olarak..
Kalmazlar..
Şekilleri değişir, renkleri dalları..
Yaprakları değişir..
İnsan nasıl olurda zihinsel aynı kalır..
Binlerce yıl öncelerde kendini arar..
Kendi zamanının ruhundan..
Bu kadar uzak kalıp ilerleyemez..
Hayatta her şey değişirken..
Nasıl olurda..
Düşünceler değişmez..
Bunun bir tek izahı vardır..
Akıl tutulması..
Ayhan M.