Bayram Tekin
@Rebels
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sırtıma yüklediğiniz soruna öyle dalmıştım ki bu alışıldık görüntüleri bile belli bir merkeze yöneltmeden göremiyordum. Bu işlerin hangisinin daha
üstün, daha gerekli olduğunu söylemek yüz yıl öncesine
kıyasla şimdi ne kadar da güç, diye düşündüm. Kömür işçisi ya da dadı olmak daha mı iyiydi; sekiz çocuk yetiştirmiş olan
hizmetçi kadının değeri yüz bin pound kazanmış olan
avukattan daha mı düşüktü? Bu soruları sormanın bir yararı
yoktu, çünkü yanıtlarını kimse veremezdi.
Böylece, belli belirsiz, insan ırkının öbür yarısına karşı yeni
bir tutum geliştirdiğimi fark ettim. Bir sınıfı ya da bir cinsi
tümüyle suçlamak saçmaydı. İnsan kitleleri hiçbir zaman
yaptıklarından sorumlu değildiler.Kontrolleri dışındaki
içgüdüleri yönlendirir onları. Bilge kişiler de, profesörler de
sayısız güçlükle karşı karşıyaydılar, aşmaları gereken korkunç
engeller vardı.Onların eğitimi de bazı bakımlardan benimki gibi eksikti. Onlarda da bendeki kadar büyük arızalar
bırakmıştı. Doğru, para ve güç sahibiydiler, ama bunun bedeli
göğüslerinde besledikleri bir kartal, bir yırtıcı kuş olmuştu, o
da karaciğerlerini parçalıyor, akciğerlerini didikliyordu –sahip olma dürtüsü, elde etme hırsıydı bu, sürekli başkalarının
arazilerinde ve mallarında gözlerinin olmasına neden oluyordu; sınır çizip bayrak dikmelerine; savaş gemileri ve
zehirli gazlara; kendi hayatlarını ve çocuklarının hayatlarını
feda etmelerine.
Bir kere, yapmak istemediğimiz şeyi yapıyorduk ve köle gibi yapıyorduk, her
zaman olmasa da kuyruk sallayarak, yaltaklık ederek yapıyorduk, ama bu gerekli görünüyordu ve kendimizi tehlikeye atacak durumda da değildik; ve sonra saklaması ölüm anlamına gelen o bir tek yeteneğin –küçük ama sahip olan için çok değerlidir–, onunla birlikte kendimin de, ruhumun da kaybolması düşüncesi – bütün bunlar ilkbaharın
çiçeklerini kemiren, ağacın içini oyan bir küfe benzedi.
“Bütün bu yüzyıllar boyunca kadınlar, erkeği olduğundan iki
kat büyük gösteren bir ayna görevi gördüler, büyülü bir
aynaydı bu ve müthiş bir yansıtma gücü vardı. Böyle bir güç
olmasaydı dünya hâlâ bataklık ve balta girmemiş ormanlardan
ibaret olurdu.Savaşlarda zafer kazanıldığı duyulmazdı. Hâlâ
geyiklerin iskeletleriyle kırık koyun kemiklerini birbirine
sürter, çakmaktaşı verip koyun derisi ya da gelişmemiş
zevkimizi hangi basit süs eşyası tatmin edecekse onu alırdık… Çar ve Kayzer ne taç giyerler, ne de tahttan
inerlerdi. Uygar toplumlarda hangi işe yararlarsa yarasınlar,
bütün şiddet ya da kahramanlık eylemlerinde aynalar
gereklidir.İşte bu yüzden Napoléon da Mussolini de
kadınların erkeklerden aşağı olduğunda bu kadar ısrarcıdırlar,
eğer onlar aşağıda olmasalardı kendileri büyüyemezlerdi.Bu da çoğunlukla kadınların erkeklere gerekli olduğunu kısmen de olsa açıklamaya yarıyor. Ayrıca erkeklerin, kadının
eleştirisi karşısında ne kadar tedirgin olduklarını, aynı
eleştiriyi yapan bir erkeğin verebileceğinden daha fazla acı
vermeden, erkeği daha çok öfkelendirmeden kadının, bu kitap
kötü, şu resim zayıf filan demesinin nasıl olanaksız olduğunu
da açıklamaya yarıyor.Çünkü eğer kadın gerçeği söylemeye başlarsa aynadaki görüntü büzülür; erkek hayata uyum
sağlayamaz olur. Kahvaltıda ve akşam yemeğinde kendini
olduğundan bir kat daha büyük görmezse hükümler vermeye, vahşileri uygarlaştırmaya, yasalar koymaya, kitaplar
yazmaya, süslenip ziyafetlerde nutuk çekmeye nasıl devam
eder?”