Bayram Tekin
@Rebels
Ne demişti Oruç Aruoba zor günlerden geçenlere, umutsuzluğa düşenlere?
" Ateş yakabileceği her şeyi yakana dek yanar, sonra söner."
Yandığınızı ve bu ateşin hiç sönmeyeceğini düşünüyorsanız hatırlayın, bir gün sönmek için yanıyorsunuz.
"Ne kadar yakınınız olursa olsun bir başkasının içinden geçenler daima bir meçhul olarak kalacaktır. Bir yastıkta uyuyanlar bile birbirlerinin rüyalarını bilmezler." diyordu Tanpınar. Herkes kendi korkulu rüyalarına uyur, yine herkes kendi kabusuna uyanır. Bunu hatırlamalıyız.
Geç kaldım. Hayata her şeyiyle geç kaldım. Saati kurmuştum ama geç kaldım. Kendime geç kaldım. Aileme geç kaldım, sevdiklerime geç kaldım. Vardım yetişemedim. Uzandım oradaydın, dokunamadım. Karşı trende gençliğim kaldı, raylara geç kaldım. Sana çok geç kaldım. Ellerimi tutma, gel.
Yağmur yağıyor, korkmuyorum. Bir gemi geçti kaburgamın üzerinden az önce, ordaydın. Kemiklerimi çatlatırcasına ordaydın. Göğsümü yumruklarcasına, saçlarımı okşarcasına ordaydın. Gökyüzü ve senin yüzün. Nasıl yakın, ne kadar uzak; nasıl güzel, nasıl korkunç. Tanrım korkuyorum. Gel.
Her şey bir saniye içinde silinip gidecek. Beşikten ölüm döşeğine dek derlenen sözlük tarihe karışacak. Suskunluğa bürünecek her şey ve onu anlatacak bir sözcük olmayacak. Aralık dudakların arasından hiçbir şey, ben men, çıkmayacak. Dil ise dünyayı kelimelere dökmeye devam edecek. Bayram sofrası sohbetlerinde, yüzü gittikçe silinen bir isimden ibaret olacağız ve giderek eski devirlere ait, adsız sansız yığının içinde kayıplara karışacağız.
Kâlp bulutlu değilse yağmur boşuna, sen yine gazelini dök mırıldanarak: Çocukluğum, hayatımdan düşen ilk yaprak!
