Bayram Tekin
@Rebels
Sonra bir gün hiçbir sözün kalbinizi karşılamadığını görürsünüz. Sizin hikâyeniz değildir harflerin çatısı altındaki o ayrılıklar, köpüren bakışlar, arzulu parmaklar. Sizi göklere çıkaran boşluk, yerin altına doğru çekmeye başlamıştır. Herkes baş dönmesini unutmuştur. Akşam gün ortasında gelir. Rüyasız uykularla sabaha çıkılır. Dünyayı göğsünüzden taşıran arzu, bir kan pıhtısına dönmeye başlamıştır. Her şey üstünüze gelmektedir. Ağaçlar, kuşlar, börtü-böcek bütün sevincini yitirir. Bir hayıf cümlesi uyanır içinizde usul usul. Birden anlarsınız ki sizin acınızı ancak sizin sözünüz avutacaktır. Yazacaksınız. O sonsuz beyazlığa, kimsenin söylemediği o büyülü dizeyi düşeceksiniz. "Ben'in korkuluksuz köprüleri"nden" geçiş başlamıştır. Mezarları hayata katan bir maceradır bu.. Siz biriciksiniz, sözünüz sizden biricik. İnsanın kendi sesinden daha dokunaklı ne olabilir bu kalabalıkta...
Reklam
Ne demişti Oruç Aruoba zor günlerden geçenlere, umutsuzluğa düşenlere?
" Ateş yakabileceği her şeyi yakana dek yanar, sonra söner."
Yandığınızı ve bu ateşin hiç sönmeyeceğini düşünüyorsanız hatırlayın, bir gün sönmek için yanıyorsunuz.
"Ne kadar yakınınız olursa olsun bir başkasının içinden geçenler daima bir meçhul olarak kalacaktır. Bir yastıkta uyuyanlar bile birbirlerinin rüyalarını bilmezler." diyordu Tanpınar. Herkes kendi korkulu rüyalarına uyur, yine herkes kendi kabusuna uyanır. Bunu hatırlamalıyız.
Reklam