Bayram Tekin
@Rebels
EĞER AŞK VARSA ZAMAN AHMAKÇA BİR SÖZDÜR
(Furuğ Ferruhzad’ın değişik yıllarda yaptığı seyahatler esnasında İbrahim Gülistan’a yazdığı mektuplardan bölümler.)
Hayatımı kaybettiğimi hissediyorum… ve yirmi yedi yaşında bilmem gereken şeyden çok azını biliyorum. Belki de sebebi hiçbir zaman parlak bir hayatımın olmayışındandır. On yedi yaşında komik bir aşk ve evlilik gelecekteki hayatımın temellerini sarstı. Hayatta asla bir rehberim olmadı. Kimse beni fikren ve ruhen eğitmedi. Sahip olduğum şeyleri kendim elde ettim ve sahip olmadığım şeylere de sahip olabilirdim ama huysuzluklar, kendini bilmezlikler ve hayatın çıkmaz sokakları onları ulaşmama izin vermedi. Başlamak istiyorum.
***
Benim kötülüklerim kötü olduğundan değil, işe yaramayan iyiliklerin fazla hissedilmesindendir.
… içimde şaşırtıcı bir baskı hissediyorum… her şeyi delmek ve mümkün olduğunca batırmak istiyorum toprağın derinliklerine ulaşmak istiyorum. Aşkım orada, tohumların yeşillendiği, köklerin buluştuğu ve kabuğunun içindeki yaratılışın sürdüğü sanki doğumdan önce ve ölümden sonra sürekli var olan yerde. Sanki bedenim onun geçici bir şekli. Onun aslına ulaşmak istiyorum. Kalbimi bir meyve gibi yetiştirip ağaçların bütün dallarına asmak istiyorum.
***
İçimdeki korkun hayatı kimse görmesin tanımasın diye sürekli kapalı kapı gibi olmaya çalıştım… kendi içinde canlı bir varlık olduğum halde insan olmaya çalıştım… biz duyguyu sadece ayaklarımızın altında çiğneyebiliriz asla ona sahip olamayız.
Neye ulaşacağımı bilmiyorum ama şüphesiz gidilecek bir yer var ki tüm benliğim o tarafa akıyor. Keşke ölüp yeniden dünyaya gelseydim. Dünyanın değişmiş olduğunu, bu kadar zalim olmadığını insanların kendi adiliklerini unuttuklarına… ve hiç kimsenin evinin etrafında duvar örmediğini görseydim.
Hayatın komik adetlerine
Yüreğine çökmüş sinsi kederi kovar lahzada,
Zerk eder damarlarına enfes umudu tavında.
İyileştirip ölüme hazırladınız beni canlarım,
Sinemden arzularımı kaçırdınız, göçüp gitti cananım,
Saadetimi çaldınız, bahtsız ve biçare şimdi bağrım.
İki tür çılgınlık var: Birini yer altını kendine mesken tutmuş korkunç öç tanrıçaları engereklerle yerlestirir insanın koynuna - savaş düşkünlüğü, doymak bilmez altın hırsı, rezil ve günahkar kılan aşk, baba katli, fücur, mabet hırsızlığı ve benzeri soysuzluklar ya da günahkarın vicdanına öç melekleri üşürme. Ilkinden çok farklı olan ikinci çılgınlığa gelince: Bu benden alır kaynağını ve insanın emellerini süsleyecek en muhteşem şeydir: Eğer aziz yanılgı yüreğe çöreklenen dert baskısını hafifletir ve onu talihe boğarsa o vakit durulur bu çılgınlık.