Redina
@Redina
Arşiv
“Menfaat” sözü herhangi bir cümle-i kanuniyeye karışır ise, şimdi bünyân-ı nizâm-ı âlem addolunan “hürriyet, müsâvât, uhuvvet” kelimelerine zaaf târî olmuş olur.
Her millette, ahâlî denilen kısım, hürriyetini elinden alabilecek olanlara karşı bir silâh-ı müdâfaa hazırlamak hususunda nihayet-i ciddiyete tevessül etmez, gözünü açmaz, terakkîye uğraşmaz ise; şekil-i idâre ve hükûmet ne olursa olsun, dâimâ diğer ellerde bir bâzîçe olmaktan ve sefâlet içinde sürüklenmekten kurtulamaz.
Cânîlerin mensup oldukları tabakalar yükseldikçe, cemiyet içindeki mertebeleri rif‘at buldukça, ef‘âl-i cinâîyeleri, servet, nüfuz gibi vesâit-i medeniyyenin himayetiyle örtüldükçe; harekât-ı mel‘ûnâneleri, bir meşrûiyyet-i kâzibe ile tefsir edilmeye yol bulmak kuvvetini muhafaza ettikçe, bunların dâ’ire-i mazarrı büyür.
Bu güruh, bazen bir milletin, siyah bir duman gibi tâ zirve-i idâresini istilâ eder. Kanunun artık gözü kararır, bunlara erişemez. O zaman istibdâd, kanun; kanun ise ma’dûm, ve hürriyet ise sadece binâm olur.
Sayfa 154
-Demek ki her insanın kendi şahsi menfaat fırıldağından başka bir morali yoktur. Ya bu felsefeler, bu ahlak kitapları, bu kanunlar, hapishaneler ne oluyor?
- Refahın kuş tüyü döşeğine uzanmış olanların istirahatlerini emniyette bulundurmak için.
