Bindiler de çektiler gittiler, o iyi insanlar, o dünya güzeli atlara...
O yiğitler, o her birisi kaplan örneği şahinler, o ceren gibi atlara bindiler de başlarını aldılar gittiler. Bir daha, bir daha hiç gelmeyecekler.
Hiç, hiç, hiç! demirin tuncuna, insanın piçine kaldık. Şu dünyanın yaşaması müşkül hal ilen. Bin iyiyi bir kötüye kul eden.
“şu dünyada her bir yaratığın tutunacak bir dalı var, insanın yok.
şu dünyada yalnız olan, kimsesiz, çaresiz olan yalnız be yalnız insandır.
herkesin, her şeyin yaşaması, ölümsüzlüğü var, insanın yok.
ağaç, kuş, otlar, böcekler, yılanlar, çıyanlar, hiçbirisi, hiçbirisi yok olmuyor. ama insan yok oluyor.
çünkü insan kendinde başlayıp kendinde bitiyor.”