Tuana T
@Regndropi
Kitap sayfaları arasında
Şiir mısraları büyüsünde
Kaybolmuşum, gidiyorum
Ölüm böyle acıtmazdı. Bu hayattı; o korkunç boğulma hissi hayatın verdiği bir acıydı; hayatın ona indirebileceği son darbeydi.
Gerçekten kuşku duyduğunu iddia eden Nietzsche'nin bir sözünü anımsadı. Belki de Nietzsche haklıydı. Belki de hiçbir yer gerçekliği barındırmıyordu. Gerçekte bile gerçeklik olmayabilirdi, belki de gerçeklik diye bir şey yoktu.
Kitabına ne güzel bir cümleyle başlamış Ahmet Ümit...Alıntı
Vicdanını yitirmiş bir dünyadan başka nedir ki cehennem?
"...Gördüğün gibi hiç değişmedim, ama bana birdenbire değer verilmeye başlanması, değişmediğimi kendime sürekli hatırlatmama sebep oluyor. Kemiklerimin üzerinde yine aynı et, ellerimde ve ayaklarımda yine on parmak var. Aynıyım. Ne yeni bir güç, ne de yeni bir erdem edindim. Zihnim yine eskisi gibi. Edebiyat ve felsefede yeni bir kavram bulmuş değilim. Kişisel değer açısından, beni kimsenin istemediği zamanlar neysem şimdi de oyum. Kafamı kurcalayan şeyse beni bugün neden istedikleri. Şüphesiz beni, ben olduğum için istemiyorlar, çünkü ben, o istemedikleri eski benim hâlâ. O zaman beni başka bir şey için istiyorlar!.."