Eleme, kedere, hatta sevince bir sınır tayin etmek… Bunu, yalnız şehirlerde olur bilirdim. Meğer insan, köylerde, dağ başlarında ve mağara kovuklarında da samimi olmak, içinden geldiği gibi, içinden geldiği kadar gülüp ağlamak hürriyetine sahip değilmiş.
İnsanoğlu hayatı boyunca insanların aşkı ve nefretinden acı çekmek zorundadır. Bundan kaçmaları mümkün değil. Kederlenin ve hayatınızın geri kalanında kendinizi dünyaya kaptırmayı deneyin.