İnsan heç vaxt rastlaşmadığı bir hadisə ilə rastlaşanda nə etməli olduğunu bilmir. Bu yanğın olsaydı, 101-ə zəng edərdim, bu oğru olsaydı mətbəxə qaçıb bıçaq götürərdim, bu canavar olsaydı belə, qışqıra-qışqıra
bayıra qaçardım. Amma bu Mələk idi...
...Amma düz deyirlər ki, həyatın ən aşağı nöqtəsinə enəndə, ən pis vəziyyətində olanda birdən dəyişirsən...
Və nəyəsə nail olmağa başlayırsan. Hər bir insanın həyatında elə bir dönüş nöqtəsi, elə bir hadisə olur ki,bu onun bütün gələcək həyatını, həyata baxışlarını və hisslərini, düşüncələrini və inamını dəyişir...
Uzun illər sevgisiz və məqsədsiz şəkildə davam etdirdiyim hayatımda bu noyabr da heç nə gözləmirdim. İllər keçdikcə içdən qocalır va ümidlərimi bir-bir uşaqlıq xatiralərimə yola salırdım. Özümü həyatın dibində hiss edirdim. Günü-gündən inkişaf edən və yüksələn bu şəhərdə sanki yerin dibinə düşür va orada gözəgörünməz bir qarışqaya çevrilirdim.
Artıq neçənci gecə idi, gözümə yuxu gəlmirdi. Pəncərənin qarşısında əyləşib səmanı ikiyə bölən ildırımlara baxır, otağımın tör-töküntüsündən yağış damlalarını azadlığında gizlənərək, onların səliqəsiz düzülüşündəki ilahi incəliyi gözlərimdən içimə çakib rahatlayırdım...