Zambağın yerinde bir insan veya biz insanlar olsaydık, hayat buluşla yok oluşun aynı şey olduğu düşüncesinden dolayı umutsuzluğa düşer, ve akabinde, umutsuzluk yoluyla, kendimizi, sırf bir anlığına bile olsa olabileceğimiz şey olmaktan alıkoyardık.
Ve senin dünyada gerçekleştirmek istediğin şey en parmak ısırtıcı kahramanlık bile olsa: Sen zambağı ve kuşu kendine akıl hocası belleyeceksin, ve Tanrının huzurunda kendini zambaktan ve kuştan daha fazla önemsemeyeceksin.
Gözlüğünü aldım ve taktım, ne gördüğünü anlamak istedim. Ve dünyaya senin açından baktım. Senin gözlüğünden hakikat daha az düşmanca, dünya daha pembe, daha tatlı, insanlar gülümsüyor. Gözlüğü saklasam mı diye düşünüyorum.