Rengin Kiraz
@Renni
Hiçbir gemi bizi bir kitap kadar uzaklara götüremez.
Yüksek lisans
İstanbul
149 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazen Bahar kitabı ile tanışmam #neyazsaokurum maratonu sayesinde oldu. Daha önceden yazardan "Küçuk Yuvarlak Taşlar" kitabını okumuş ve yazarın kalemini sevmiştim.
Bazen Bahar öyku kitabı yürek burkan, konu itibari ile hayatımızda, ruhumuzda hüzun, iz bırakan öykülerden oluşan bir eser. İnsan, ister istemez etkileniyor okuduklarından. Her etkileyici eserde olduğu gibi bu anlatıda da insan, durumdan, kendisine ait bir parça buluyor.
'Domates Tohumları' öyküsünü okurken
üniversitede okuduğum yıllar aklıma geldi. Dört yıl vapurla yolculuk yapmıştım ve ister istemez karşımda veya yanımda oturan insanların sohbetlerine kulak misafiri olmuşumdur.
En sevdiklerim:
'Yılbaşı Ağıcı', 'Çürümenin Bahçesi' , "Telefon Kulübesi "ve 'Sevgili Çocuk' öykuleri oldu.
Genel itibari ile beğendim öyküleri, öykü okumak isteyenlere tavsiyemdir.
Hikâyenin başlangıcı, büyük hayallerle, gerçekçi umutlarla ve büyük beklentilerle *Litvanyalı bir ailenin* Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmesi ile başlıyor.
Ancak, hayatın akışı, insanlar arasındaki ilişkiler, inançlar, insana ve insan emeğine verilen değer -ya da biçilen fiyat- bu küçük Baltık ülkesindekinden oldukça farklı büyük umutlarla gittikleri devasa ülke Amerika'da.
Bu durum, hayal kırıklıkları, umutsuzluklar, güvensizlik ve en önemlisi de değer yitimine yol açmakta.
Sermaye düzeninin *çarkları arasında yok olan hayaller*, başkalarının gerçeğine uydurulmaya çalışılan hayat ve acı gerçekler. Eserde,
işçi sınıfının emeğinin sömürülüşünü, hayatta kalma mücadelesini, yokluğu, yoksulluğu, açlığı...okurken iliklerine kadar hissediyor insan. Bu kitapta da, pek çok yerde gördüğümüz üzere, dini inançların günlük politik çıkarlara alet edildiğine şahit oluyoruz.
Eleştirel bir dille ve bakış açısı ile kaleme alınan bu hikayede insandır konu...
Kesinlikle tavsiyemdir...
'Ev', yazarın kalemi ile tanışma kitabım oldu. İyi ki de, tanıştık diyorum. Yeni bir yazar 'arkadaşım' oldu böylece.
Okuduğumuz bu *yol hikayesi*, sadece basit bir mesafeyi - uzaklığı değil (El Camino de Santiago yolu), aynı rotada yürüyen her bir yolcunun farklı bir *yol ve yolda olma* hikayesini de anlatıyor okuyucuya.
Bu *'yolculukta'* Seher karakteri ile insanın kendi ruhi, içsel dünyasına yapmış olduğu yolculuğa da şahit oluyoruz.
Aslında Seher'in yolculuğu, küçuk yaşta anne - babasının ayrılması ve çok sevdiği dedesinin ölümü ile başlıyor.
Göçebe kuşlar gibi, akrabalar arasında, o şehirden diğer şehre göçüp duruyor kahramanımız Seher. Ancak, Seher'in farkı, göç ettiği şehre bir daha dönememesi.
Sf. 386'da Joe ile arasinda, şöyle bir diyalog geçer:
'...biliyor musun, kuşlar neden hep gidiyor?
- Neden?
Geri dönebilmek için...'
Seher'in hayatta *geri dönebileceği* bir evi, sıcak bir yuvası hiç olmuyor.
Hikayede, yakın arkadaşlık teması da oldukça etkileyici ele alınmış; koşulsuz, hesapsız, bir beklenti olmadan yürütülen arkadaşlık (her ne kadar farklı karakterler olsalar da) okuyucu olarak beni oldukça etkilediğini söyleyebilirim.
İnsanın hayatta iyi ve kötü gunde koşulsuz hep yanında olacağını bildiği böyle güzel dostlarinın, arkadaşlarının olmasi büyuk bir hazine insanoğlu için.
Keyifli bir kitap yolculuğu oldu benim için. KitapDunyam hocamın dediği gibi önemli olan yolda olmak. #güncelikeşfeteksta maratonu sayesinde iyi ki bu yoldayım ve bu yolculuğu yapıyorum. Bu anlamda şanslı hissediyorum kendimi.
İnsanın bir evinin olmaması, kendini bir yere ait hissetmemesi, kendi başlangıcını bilmemesi. Nasıl bir haliyeti ruhiye yaratır insanin iç dünyasında? Bu kitabi okurken hep bunu düşündüm.
İstanbulla iş sebebi ile gönderilen yarı Türk, yarı Fransız asıllı olan jurnalci (gazeteci) Fuat'ın, o dönemin İstanbul'unu (19. yy) anlamaya çalışırken (doğu- batı arasında kalan İstanbul'u siyasi, toplumsal yönden analiz etmeye çalışması) aynı zamanda kendi hikayesini - geçmişini, kimligini arayan bir gencin hikayesini anlatır kitap.
Doğrusu, kitabı okumaya başladığımda, mektuplardan oluşan bir roman tarzı kitap olacağını tahmin etmemiştim ama sevdim bu tarzı diyebilirim.
Hikaye'de aşk, sevgi, arkadaşlık, geçmişini arama, Osmanlı'nın 19. yy döneminin siyası olayları, ayrıca Prens Sabahattin, Beşir Fuat, Ahmet Mithat Efendi gibi kişilerin kitapta yer alması, eseri daha ilgi çekici ve gerçekçi kılmış kanımca.
Yazarın edebi dili, kitabın akıcı olması, ayrıca siyasi kişilerin tarihsel kurgu ile anlatıda yer verilmesi hoşuma gitti. Maraton sayesinde(#güncelikeşfetEKSTRA) yeni bir yazar daha eklemiş oldum okuma listeme. Tavsiye ederim.
Ethem Baran'ın kalemi ile tanışmam #güncelikesfeteksta maratonu sayesinde oldu. Kendimi bildim bileli, edebiyatın öykü türüne biraz mesafeli olmuşumdur. Ancak, bu öykü kitabını okuduktan sonra fikrim değişti sanırım.
Yazar, öykülerinde, sıradan insanların anlatıldığı, gerçek-güncel hayattan kesitlet sunmuş biz okurlara.
Kah tebessum ettiren, kah düşündüren, kah üzen, yer yer kızdıran bir tarzda kaleme aldığı öykülerinde yazar, okurlarına her duyguyu tattırdığını düşünüyorum.
Öykülerde; baba, terzi, kuş en çok işlenen temalar olmuş.
Genel olarak sevdiğim öyküler oldu kitapta.
Döngel Dünya, "Kuşlar", "Üç İyidir" ,"Babam Terzi Ben Çocuk" ve "Yamaçta Yağmur Var" sevdiğim öyküler oldu.
Yamaçta Yağmur Var öyküsünde , kaymakamın odasında ki duvara asılı olan devlet büyüklerinin foğtorafları, masa, koltuk kaymakamın kendisi olmasına fırsat vermiyor mu acaba? diye bir paragraf vardı. Günümüze güzel bir ışık tutmuş bence.
Genel itibariyle beğendim öyküleri, heybeme doldurdum alacaklarımı. Öykü okumak isteyenlerin şans verebilecekleri bir kitap.
Keyifli okumalar.
