Aydın
@Resqo
Devrimin gölgesinde insanAlıntı
Bu kitabı üç yıldır kütüphanemde bekletiyordum ve sonunda okuma fırsatı buldum. Oldukça kalın olmasına rağmen, akıcı anlatımı sayesinde kısa sürede okunabilen bir eser.
Kitap, Fransız Devrimi dönemini çarpıcı bir şekilde ele alıyor. Soyluların refah içinde yaşadığı, alt tabakanın ise açlıkla mücadele ettiği ve insan yerine konulmadığı bir düzen anlatılıyor. Özellikle Marki'nin arabasıyla bir çocuğu ezdiği sahnede sergilediği umursamaz tavır, bu adaletsizliği açıkça ortaya koyuyor.
Ancak devrimle birlikte roller değişse de düzenin özü değişmiyor. Bu kez alt tabaka, soylulara karşı aynı acımasızlığı sergiliyor. Yani güç el değiştiriyor, fakat zulüm devam ediyor.
Kitapta geçen şu söz, dönemin ruhunu en iyi şekilde özetliyor:
“Gelmiş geçmiş en iyi günlerdi, gelmiş geçmiş en kötü günlerdi…” (S-3)
Eserin karakterleri de oldukça etkileyici:
Mr. Lorry’nin dostluğu,
Charles Darnay’in ailesinden kalan ağır mirası,
Lucie Manette’nin saf sevgisi,
Miss Pross’un sadakati
ve en önemlisi Sydney Carton’un fedakârlığı eseri unutulmaz kılıyor.
Kısacası, bu kitap sadece bir tarih anlatısı değil; insan doğasını, adaleti ve gücün nasıl yozlaştırabileceğini gösteren güçlü bir şaheserdir. Herkesin mutlaka okuması gereken, evrensel temalarıyla her yaştan okuyucuya hitap eden bir kitaptır.
Reklam
Franz Kafka’nın Babaya Mektup’u, otoriter bir baba figürünün gölgesinde büyüyen bir oğlun, korku, suçluluk ve kırılganlıkla örülü iç dünyasını çarpıcı bir iç hesaplaşma olarak ortaya koyuyor.
Işıkları Açık Bırakmak
"Anlatmak varlığımıza dair bir ihtiyaçtı." (s. 58) diyen Ceyran, Bekleyişin Şarkısı adlı romanında bu ihtiyacı yalnızca bireysel bir anlatma arzusu olarak değil, toplumsal hafızayı ayakta tutma çabası olarak ele alıyor. Eser, unutuşun karanlık sularında sürüklenen Alzheimer (Demans) hastası Rahşan Teyze'nin kayboluşuyla perdeyi açıyor . Onu arayan genç anlatıcı , aslında sadece kayıp bir bedeni değil; geçmişin tozlu raflarında unutulmaya terk edilmiş, dilsizleştirilmiş büyük bir acının izlerini de sürmektedir. Rahşan Teyze, oğlu Mahir'i gözaltındayken yitirmiş bir annedir. Onun oğlunun döneceği umuduyla kapılarını ve ışıklarını sonsuz bir sabırla açık bırakması, eserin "bekleyiş" temasını somutlaştıran en sarsıcı simgesi şeklindedir. Bu yönüyle Rahşan Teyze, kayıp oğlu Cemil Kırbayır'ı ömrü boyunca bekleyen Berfo Ana'nın edebi bir yansıması gibidir.
Anlatıcının da anne ve babasını şüpheli bir biçimde kaybetmiş olması, bu kederli mirasın kuşaklar boyunca nasıl devredildiğini gösteriyor . Ceyran'ın sade ama ruhun en ince tellerine dokunan dili, yazarın bir önceki romanı Mevsim Yas'taki duygusal yoğunluğu daha olgun bir seviyeye taşıyor. Romanda Yazarın sade fakat etkileyici dili, duygusal yoğunluğu abartıya kaçmadan hissettiriyor. Mekânların isimlendirilmemesi, romanda dile getirilen acının yalnızca tek bir şehre özgü olmadığını, tüm bölgeye yayılmış kolektif bir travmayı temsil ettiğini düşündürür,. Mehmed Uzun'un eserlerinde görülen, yer belirtmeden kurulan anlatım anlayışıyla bu tercih örtüşmektedir. Nitekim "Aşk Gibi Aydınlık, Ölüm Gibi Karanlık" adlı eserinde somut bir mekân adının özellikle verilmemesi gibi, burada da mekânsal belirsizlik bilinçli bir tercihtir. Bu tercih, yaşanan acıyı tek bir şehirle sınırlandırmaz; tam tersine, onu geniş bir coğrafyaya ve ortak