kitaplar içinde yüzüyor,katreleşmiş kelimeler içinde nefes alıyorum.kaç katre bir umman eder? ömrümün sonunda bileceğim ancak..
oldu ki kitaplar vardırdı beni ummana..karaya çıkmak isteyen kim?..
Kafamın içinde bir sis. Göz gözü görmüyor. Geçirdiğim günleri yaşamış olduğumu hissetmiyor. Sanki bir rüya. Hani rüyalardan uyandığında birşeyler bölük pörçük,buharlı,bulutlu olur ya. Aynı onun gibi.
Hevesinde olduğum ya da sahip olduğum bütün duygular,düşünceler,hareketleri senin görme umudunla yaşıyor ve mutlu oluyordum.
Şimdi sahip olduğum herşey hala aynı güzellikte iken,hiçbirini güzel hissetmiyor ve mutlu olamıyorum.
Anladım ki bana dair ne varsa sana nisbet etme sebebimden güzelmiş.